Παρασκευή 12 Ιουνίου 2026 στις 19.00
Συγκέντρωση ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστίνιων & την ελληνοϊσραηλινη συμμαχία
Συγκέντρωση Παρασκευή 12 Ιούνη, 19:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΣΩΜΑΤΩΝ-ΘΗΣΕΙΟ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ
Ενάντια στου συνεχείς εκτοπισμούς και το καθεστώς απαρτχάιντ του ισραηλινού κράτους , που επεκτείνει το σχέδιο εξόντωσης μέσα από την πρόσφατη ψήφιση νόμου περί θανατικής ποινής για παλαιστίνιους/ες κρατούμενους/ες.
ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Το ελληνικό κράτος συμμετέχει ενεργά στην εξόντωση και τον εκτοπισμό των παλαιστινίων όπως και σε κάθε πολεμική σύρραξη (Ουκρανία-Ρωσία, Ιράν-ΗΠΑ-Ισραήλ κ.α.) για την υπεράσπιση και την επέκταση των γεωστρατηγικών και οικονομικών του συμφερόντων. Ενώ μέσα στα χρόνια σκληραίνει σταθερά τη συνοριακή θανατο-πολιτική του ενάντια στις μετανάστριες.
Τα τελευταία 15 χρόνια έχει διαμορφώσει προνομιακή συμμαχία με το κράτος του Ισραήλ σε επίπεδο πολεμικής βιομηχανίας, στρατιωτικής συνεργασίας, ενεργειακών διασυνδέσεων, real estate, τουρισμού, εκπαίδευσης και του παρέχει κάλυψη στη γενοκτονία μέσα από την αναγνώριση του «δικαιώματός του στην άμυνα».
Η περιοχή του Ψυρρή αποτελεί ένα ακόμη τουριστικό θέρετρο μέσα στο ήδη εξευγενισμένο μητροπολιτικό κέντρο. Σε αυτό έχουν επενδυθεί -μεταξύ άλλων- και ισραηλινά κεφάλαια, με τους ισραηλινούς τουρίστες να μην διστάζουν να επιτίθενται σε οποιαδήποτε έκφραση αλληλεγγύης στους/τις παλαιστίνιους/ες, όπως πρόσφατα με τον εμπρησμό γκαλερί που είχε μήνυμα κατά της γενοκτονίας.
ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ - ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ Ή ΣΗΜΑΙΑ
Συγκέντρωση Παρασκευή 12 Ιούνη, 19:00, ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΣΩΜΑΤΩΝ-ΘΗΣΕΙΟ
Συντονισμός Αναρχικών Ενάντια στον Πόλεμο
Συγκέντρωση ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την ελληνοϊσραηλινή συμμαχία | Παρ. 12 Ιούνη, 19:00, Πλ. Ασωμάτων-Θησείο
Κείμενο της συνέλευσης (ελληνικά)
Κείμενο της συνέλευσης (αγγλικά)
Κάλεσμα του Συντονισμού Αναρχικών Ενάντια στον Πόλεμο (αφίσα)
ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ ΔΟΛΟΦΟΝΕΙ
Από την ανακοίνωση της ίδρυσής του, εδώ και 78 χρόνια, εκτοπίζει, λεηλατεί και εξοντώνει τον παλαιστινιακό πληθυσμό, στη βάση της εθνικιστικής και επεκτατικής σιωνιστικής ιδεολογίας. Έχει εγκαθιδρύσει ένα ρατσιστικό καθεστώς απαρτχάιντ, το οποίο μάλιστα θεσμοθέτησε επίσημα τον Ιούλιο του 2018, αποκορύφωμα του οποίου αποτελεί η πρόσφατη νομοθέτηση της εκτέλεσης παλαιστίνιων κρατουμένων. Ακολουθεί μια πολιτική εποικιστικής αποικιοκρατίας, διευρύνοντας συνεχώς την επικράτειά του, με προφανή τελικό του στόχο να καταλάβει ολόκληρη την περιοχή της ιστορικής Παλαιστίνης από τη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη ποταμού μέχρι τη Μεσόγειο. Εδώ και 2,5 χρόνια έχει εξαπολύσει μια γενοκτονική επιχείρηση στη Λωρίδα της Γάζας, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και οδηγώντας τους στο λιμό, έχοντας ισοπεδώσει πλήρως και καταλάβει τη μισή έκταση αυτού του μικρού θύλακα. Ταυτόχρονα ισοπεδώνει προσφυγικούς καταυλισμούς στη Δυτική Όχθη, σακατεύει και δολοφονεί αγωνιζόμενους ανθρώπους και καθοδηγεί τις θηριωδίες των παραστρατιωτικών ομάδων των εποίκων. Σε διεθνές επίπεδο, εφαρμόζει το δόγμα του «προληπτικού πολέμου» και έχει εξαπολύσει, μόνο την τελευταία διετία, πολεμικές επιχειρήσεις σε Λίβανο, Συρία, Υεμένη, Ιράν και ξανά στο Ιράν και τον Λιβάνο, όπου επιδιώκει να ενσωματώσει τα νότια εδάφη του.
ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΟ
Στην προσπάθειά του να αυξήσει την ισχύ του σε γεωπολιτικό επίπεδο και να εξυπηρετήσει τα εθνικά του συμφέροντα σε Αιγαίο, Κύπρο και Ανατολική Μεσόγειο κυρίως έναντι του τουρκικού κράτους, προβάλλεται ως προκεχωρημένο στρατιωτικό φυλάκιο των ΗΠΑ/ΝΑΤΟ, ως συνοριακό αντι-μεταναστευτικό φυλάκιο της ΕΕ και αποτελεί τον πιο πρόθυμο και πιστό σύμμαχο του Ισραήλ στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, παρέχοντας του πλήρη συνεργασία σε πολιτικό, στρατιωτικό, ενεργειακό, οικονομικό επίπεδο και στήριξη στη γενοκτονία μέσα από την αναγνώριση του «δικαιώματός του στην αυτοάμυνα».
Τελευταίο «επεισόδιο» στη σειρά της ελληνοϊσραηλινής συμμαχίας, που έχει εκκινήσει το 2010, αποτελεί η πρόσφατη σύμπραξη ελληνικού και ισραηλινού κράτους (ύψους 3 δις ευρώ, που ψηφίστηκε από το ελληνικό κοινοβούλιο) για το πρόγραμμα αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα». Παράλληλα, δρομολογείται η δημιουργία «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης», η οποία θα λειτουργήσει ως κατοχικός στρατός στη Λωρίδα της Γάζας στο πλευρό του IDF, με πολύ πιθανή τη συμμετοχή και ελληνικής στρατιωτικής μονάδας.
Εξίσου, η προσπάθεια εξύψωσης του (ελληνικού) εθνικού φρονήματος και της μιλιταριστικής κουλτούρας σχετίζεται πλέον (και) με τη διαρκή εξύμνηση στο δημόσιο λόγο από κρατικούς αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του "κράτους του Ισραήλ και του λαού του", που πολεμά ασταμάτητα για δεκαετίες, αποτελώντας υπόδειγμα εθνικής συνοχής, διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και ανταπόκρισης σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Ο στόχος είναι να ενισχυθεί στο εσωτερικό ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και η πατριαρχία, στην κατεύθυνση της διαρκούς πειθάρχησης και υποταγής μας. Σε μια εποχή όξυνσης των ενδοκυριαρχικών ανταγωνισμών, διεύρυνσης των πολεμικών μετώπων, εντατικής πολεμικής προετοιμασίας, αναδιαμόρφωσης των κοινωνιών σε πολεμικές κοινωνίες (ιδεολογικά, οικονομικά, θεσμικά) και εκτεταμένων εξοπλισμών, όπως το πρόγραμμα 800 δις ευρώ της ΕΕ "ReArm Europe/ Readiness 2030". To ελληνικό κράτος, εξάλλου, είναι πρωταθλητής στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, δαπανώντας το 4% του ΑΕΠ του, δηλαδή πολλά δις ευρώ ετησίως, τα οποία αποσπά μέσω της έμμεσης και άμεσης φορολογίας μας και τα κατευθύνει στην πολεμική βιομηχανία, πάντα στο όνομα της εθνικής άμυνας και ισχύος.
Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται οι δηλώσεις του έλληνα υπουργού άμυνας Δένδια και άλλων ευρωπαίων αξιωματούχων για την αποδοχή της πιθανότητας να έρθουν φέρετρα με τη σημαία από πεδία πολεμικών συγκρούσεων, για την ανάγκη επιστροφής της ηρωικής και πολεμικής κουλτούρας και του πνεύματος αυτοθυσίας στις ευρωπαϊκές κοινωνίες, για το τελευταίο ενδεχομένως ειρηνικό καλοκαίρι -με την κεντρικοποίηση της Ρωσίας ως κύριας απειλής- και η γενικότερη άνοδος της μιλιταριστικής και εθνοκεντρικής προπαγάνδας του τελευταίου διαστήματος.
Εμείς, από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε να προτάσσουμε για πάντα να είμαστε εθνικοί προδότες απέναντι στο ελληνικό κράτος και τους εθνικούς στρατούς. Πάντα απέναντι στα κράτη και στα αφεντικά. Πάντα με την πλευρά των καταπιεσμένων, των αντιστεκόμενων, των εξεγερμένων και των αγωνιζόμενων ανθρώπων. Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από το κράτος "μας" και τα εθνικά του συμφέροντα, που δεν είναι άλλα από τα συμφέροντα των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών. Δεν προσκυνάμε τον μιλιταρισμό και τα ιδεώδη του. Να εναντιωθούμε τόσο απέναντι στον πόλεμο, όσο και απέναντι στη γενική συνθήκη της πολεμικής προετοιμασίας του ελληνικού (και όχι μόνο) κράτους αλλά και στη ζοφερή πραγματικότητα της «ειρήνης» του καπιταλισμού.
Να υπονομεύσουμε τους σχεδιασμούς του ελληνικού κράτους
και τα ισραηλινά συμφέροντα στον ελλαδικό χώρο.
Ολόψυχα στο πλευρό της μαχόμενης αξιοπρέπειας.
Αλληλεγγύη στον αγώνα των παλαιστινίων για γη και ελευθερία.
ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΩΝ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ
ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΡΕΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΝΟΝΙΑ ΤΟΥΣ
ΔΕΝ ΠΟΛΕΜΑΜΕ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ, ΕΘΝΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ Ή ΣΗΜΑΙΑ
Συνέλευση αναρχικών ενάντια στα αυτονόητα του κόσμου της εξουσίας
#αυτονόητα: ελληνοϊσραηλινή συμμαχία, εθνικό συμφέρον
blog: againstobvious.espivblogs.net | email: against_obvious@espiv.net
Αρχεία:
Καλούμε στη συγκέντρωση ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων [12/6, 19:00, Θησείο]
από Ζιζάνια
Στηρίζουμε και καλούμε στην συγκέντρωση του Συντονισμού Αναρχικών Ενάντια στον Πόλεμο, αυτή την Παρασκευή 12 Ιουνίου, στις 19:00 στην πλατεία Ασωμάτων στο Θησείο, ενάντια στην γενοκτονία των Παλαιστινίων και την Ελληνοϊσραηλινή συμμαχία.
Στηρίζουμε και καλούμε στην συγκέντρωση του Συντονισμού Αναρχικών Ενάντια στον Πόλεμο, αυτή την Παρασκευή 12 Ιουνίου, στις 19:00 στην πλατεία Ασωμάτων στο Θησείο.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ - ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Αναδημοσιεύουμε το κείμενο μας με τίτλο "Ενάντια σε κάθε πόλεμο κράτων και κεφαλαίου, φωτιά στα σύνορα, αλληλεγγύη με τις εξεγερμένες" - https://athens.indymedia.org/post/1641455/
Ενάντια σε κάθε πόλεμο κράτων και κεφαλαίου, φωτιά στα σύνορα, αλληλεγγύη με τις εξεγερμένες
Πέρα από κάθε γεωπολιτική ανάλυση που μπορούμε να διαβάσουμε ή να αποπειραθούμε να διατυπώσουμε, ένα πράγμα είναι σίγουρο: οι διακρατικοί πόλεμοι δεν αφορoύν τους ανθρώπους, αλλά τα κράτη και τα καπιταλιστικά συμφέροντα, και καταλήγουν πάντα να καταστρέφουν ανθρώπινες και μη ζωές. Ο πόλεμος που ξεκίνησε στις 28/02/2026 με επίθεση του δυτικού μπλοκ ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν και στον νότιο Λίβανο μετρά ήδη -παρά τις φαινομενικές εκεχειρίες- πολλούς νεκρούς στο πεδίο της μάχης και οι καταστροφικές συνέπειές του είναι εμφανείς σε παγκόσμιο επίπεδο. Η πρόφαση της καταστροφής του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και της απελευθέρωσης του πληθυσμού από το καταπιεστικό καθεστώς του , που προβλήθηκαν από τις ΗΠΑ ως αιτίες του πολέμου, δεν είναι ικανές να αποκρύψουν τις βλέψεις για έλεγχο των ενεργειακών αποθεμάτων από την αμερικανική αυτοκρατορία που φαίνεται να χάνει την παντοδυναμία της. ΗΠΑ και Ισραήλ φαίνεται να επιδιώκουν την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος με απώτερο στόχο την κατάρριψη κάθε εμποδίου στην κυριαρχία του Ισραήλ στην περιοχή της δυτικής Ασίας.
Η δεδομένη εναντίωσή μας απέναντι στις επεκτατικές πολεμικές επιχειρήσεις των αποικιοκρατικών δυτικών δυνάμεων δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως ο πόλεμος αποτελεί κομμάτι ενός ευρύτερου συστήματος που αναπαράγεται και συντηρείται μέσω της πολεμικής οικονομίας (βιομηχανία όπλων, εδαφικός έλεγχος, συστήματα επιτήρησης). Τα κράτη, επιδιώκοντας να επιβιώσουν και να μεγαλώσουν μέσα σε αυτό το αδηφάγο σύστημα, στρέφονται ενάντια στον εξωτερικό επιτιθέμενο εχθρό και παράλληλα σε κάθε εσωτερικό εχθρό που αμφισβητεί τη διαιώνισή τους. Γι' αυτό ως αναρχικά υποκείμενα στο επίκεντρο του πολέμου δεν βλέπουμε τη γεωπολιτική ανάλυση που επιτάσσει την επιλογή ανάμεσα στο «λιγότερο κακό» στρατόπεδο, αλλά τις αντιστάσεις που διαμορφώνονται απέναντι σε αυτό το δολοφονικό σύστημα.
Στο Ιράν συγκεκριμένα, η αντίσταση -όσες πολυπλοκότητες κι αν έχει ως προς την κατανόηση των κοινωνικών, οικονομικών και πολιτισμικών προεκτάσεών της- δεν είναι κάτι αφηρημένο αλλά πραγματικοί αγώνες που κλιμακώθηκαν ξανά τον Γενάρη του 2026 ως αντίδραση στον αυξανόμενο πληθωρισμό και διευρύνθηκαν κοινωνικά πριν ξεκινήσει ο πόλεμος. Η αντίσταση αυτή υπήρξε συνέχεια χρόνιων εξεγέρσεων και επαναστατικών κινημάτων, με πιο πρόσφατα παραδείγματα το 2009, 2017, 2019 και το κίνημα Jin/Jihan/Azadi. Το ιρανικό κράτος είχε πάντα μόνο μία απάντηση: εκτελέσεις, βασανισμοί, φυλακίσεις και δολοφονίες εν ψυχρώ στον δρόμο. Οι εκτελέσεις από το ιρανικό κράτος αποτελούν μια συστημική πρακτική που συνεχίζει να συμβαίνει, ενώ η παγκόσμια προσοχή έχει στραφεί κυρίως προς τον πόλεμο. Ιστορικά ωστόσο, υπάρχουν αντιστασιακοί αγώνες που θυμόμαστε και στηρίζουμε όπως αυτούς των κουρδικών, των Μπαλούχ και των Αφγανικών μειονοτήτων, οι οποίες είναι αυτές που έχουν στοχοποιηθεί πιο αιχμηρά από το ιρανικό κράτος. Είμαστε σε πλήρη αλληλεγγύη με την παλαιστινιακή και τη λιβανέζικη αντίσταση, που συνεχίζει να πολεμά τον εποικισμό και τον αποικιοκρατισμό ως έναν διαρκή αγώνα, ενώ συχνά ωθείται στο παρασκήνιο. Στο ίδιο πλαίσιο, οφείλουμε να αναφερθούμε και στην πρόσφατη ψήφιση της θανατικής ποινής για Παλαιστίνιους/ες κρατούμενους/ες από το ισραηλινό κοινοβούλιο, η οποία έρχεται ως συνέχεια της θεσμικής γενοκτονίας των Παλαιστίνιων από το αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ.
Όσο ο πολεμος παρουσιάζεται από τα συστημικά ΜΜΕ σαν μια "μακρινή εκρηκτική συνθήκη που διαταράσσει την κοινωνική ειρήνη", οι άνθρωποι που αντιστέκονται πρόβάλλονται είτε ως υποστηρικτές και υποστηριζόμενοι από τις ΗΠΑ, είτε ως άμεσα συνδεδεμένοι με συγκεκριμένες αντιστασιακές ομάδες όπως πχ. η Χεζμπολάχ ή η Χαμάς. Το διπολικό αφηγήμα που δημιουργείται εδώ, που επιτάσσει την σύμπραξη με το ένα ή το άλλο στρατόπεδο, υπονομεύει την υπαρκτή αντίσταση απέναντι στην εξουσία και τροφοδοτεί την περαιτέρω στρατιωτικοποίηση ως τη μοναδική λύση. Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στις εμπόλεμες ζώνες αλλά παντού. Στην Ευρώπη το βλέπουμε ξεκάθαρα: τα ευρωπαϊκά κράτη αναβαθμίζουν τα εξοπλιστικά τους προγράμματα, η καταστολή αυξάνεται, η μετανάστευση ποινικοποιείται και η ιδέα του «εσωτερικού εχθρού» συνεχίζει να μεγαλώνει. Όσο και αν το θέαμα που ταίζουν τα ΜΜΕ αποσκοπεί στο να αποσυνδεθούμε και να παραμείνουμε παθητικά απέναντι στα όσα βλέπουμε να εξελίσσονται στις οθόνες μας, γνωρίζουμε πολύ καλα πως ο πόλεμος δεν είναι μόνο οι βόμβες, είναι επίσης τα σύνορα, η εκμετάλλευση, η ακρίβεια και ο περισσότερος έλεγχος πάνω στην κοινωνία.
Φέρνοντας το σκηνικό στο τοπικό επίπεδο όπου ζούμε, το ελληνικό κράτος αποτελεί ενεργό υποστηρικτή του γενοκτονικού κράτους του Ισραήλ και με κάθε ευκαιρία βάζει το λιθαράκι του για τη συνέχιση αυτού του πολέμου. Η βάση του ΝΑΤΟ στη Σούδα αποτελεί το σημείο ανεφοδιασμού των αμερικανικών αεροπλανοφόρων που κινούνται προς το Ιράν, το ελληνικό κράτος στέλνει φρεγάτες στην Κύπρο με την έναρξη του πολέμου και κομπάζει για το αντιπυραυλικό σύστημα patriot που έχει εγκαταστήσει στη Σαουδική Αραβία το οποίο συνέβαλε στην κατάρριψη ιρανικών drones. Το ελληνικό κράτος ενεργά φιλοδοξεί να βαφτίζεται στρατηγικός σύμμαχος των ΗΠΑ και ο έμπιστος εκτελεστής των ισραηλινών συμφερόντων στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου. Τελευταίο εξόφθαλμο παράδειγμα της ενεργής υποστήριξης της Ελλάδας στο Ισραήλ αποτελεί η αναχαίτηση των πλοίων του διεθνούς στολου αλληλεγγύης global summut flotilla σε διεθνή ύδατα αλλά εντός της ελληνικής περιοχής διάσωσης λίγο έξω από την Κρήτη, η οποία πραγματοποιήθηκε, όχι απλώς με τη συνενοχή, αλλά με τη συνεργασία του ελληνικού κράτους.
Στη συνεργασία αυτή, το ελληνικό κράτος δεν πρόκειται για μαριονέτα, αλλά για γνήσιο εκφραστή των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου. Οι εφοπλιστές πλουτίζουν όσο στέλνουν ανθρώπους στην εμπόλεμη ζώνη αναγκάζοντάς τους να υπογράψουν «σύμφωνα θανάτου» ενώ η τουριστική βιομηχανία και το κτηματομεσιτικό κεφάλαιο ανθίζουν με ισραηλινές επενδύσεις.
Αναγνωρίζοντας πως η μετανάστευση μπορεί να αποτελέσει και άμεσο αποτέλεσμα αυτών των πολέμων, η ανάγκη για αδιάκοπη αντίστασή ενάντια στις ρατσιστικές ιδέες είναι επιτακτική. Όλος αυτός ο κόσμος που του φοριέται η ταμπέλα του "μετανάστη" υποβάλλεται στην κρατική διπολική ρητορική περί εχθρών και θυμάτων που δικαιολογεί στη δημόσια σφαίρα τον πολυμέτωπο πόλεμο του κράτους απέναντι στις/στους/στα μετανάστριες/ες/α (όπως ακριβώς ΗΠΑ-Ισραήλ προβάλλουν το Ιράν ως απειλή). Έναν πόλεμο για τον οποίο η εξουσία έχει ήδη εξοπλιστεί νομικά με το τελευταίο αντιμεταναστευτικό νομοσχέδιο που ποινικοποιεί την είσοδο και την παραμονή στη χώρα μετατρέποντας τη διοικητική κράτηση σε ποινική, αυξάνοντας τα χρονικά όρια εγκλεισμού των μεταναστ(ρι)ών, σκοπεύοντας έτσι να τις αορατοποιεί και να τους αποκλείει ακόμα περισσότερο. Οι άνθρωποι που δολοφονούνται στα σύνορα, οι φυλακισμένοι στα κέντρα κράτησης, αυτές των οποίων οι απλήρωτες εργατοώρες εξυπηρετούν την άνθηση του ντόπιου κεφαλαίου είναι που βαφτίζονται ως εχθροί. Την ίδια στιγμή ο δυτικός κόσμος -του οποίου ο μηχανισμός- εκμεταλλεύεται φυσικούς πόρους, ολόκληρους πληθυσμούς και οικονομίες φτωχότερων χωρών και εντείνει την παραγωγή των όπλων και της στρατιωτικής τεχνολογίας είναι αυτός που βαφτίζεται ως "θύμα" και "σωτήρας". Ενώ η καπιταλιστική κρίση θερίζει, τα ευρωπαϊκά κράτη επιλέγουν να θυματοποιούνται και να αποδίδουν ευθύνες στις μετανάστριες για την φτώχεια και το κόστος ζωής, μεταμορφώνοντάς τες ξαφνικά σε παράνομες εισβολείς από τις οποίες η Ευρώπη πρέπει να προστατευτεί. Το ελληνικό κράτος συγκεκριμένα -που ποινικοποιεί οποιοδήποτε άτομο περνάει τα σύνορα ενώ γνωρίζει πολύ καλά πως η πλειονότητα του εργατικού δυναμικού σε οικοδομές, αγροτικές δουλειές και τουρισμό, αποτελείται από μετανάστ(ρι)ες συνήθως χωρίς χαρτιά - αναπαράγει πιστά αυτή τη ρητορική. Με τον τρόπο αυτό κανονικοποιούνται οι βίαιες μαζικές επαναπροωθήσεις, οι φυλακίσεις σε κέντρα κράτησης, οι απελάσεις και οι συνεχείς αστυνομικές παρενοχλήσεις στο δρόμο,πράγματα που μπορεί να φάνταζαν απίθανα το 2015. Όλο αυτό το πατριαρχικό -και εξαιρετικά αντιφατικό- αφήγημα αποκαλύπτει μια ξεκάθαρη αδυναμία της δυτικής εξουσίας που παλεύει να διατηρήσει την κοινωνική υποταγή στο κεφάλαιο και την ψευδαίσθηση του καπιταλιστικού συστήματος ως μοναδικού τρόπου λειτουργείας.
Για εμάς ένα πράγμα είναι σίγουρο: αρνούμαστε να περιχαρακωθούμε στην επιλογή ανάμεσα σε διαφιλονικούμενα κυριαρχικά στρατόπεδα. Δεν τασσόμαστε στο πλευρό κανενός κράτους-προστάτη, κανενός γενοκτόνου, κανενός αυταρχικού καθεστώτος που καταστέλλει τις αντιστάσεις, κανενός επεκτατή. Δεν θα εξυπηρετήσουμε καμία "κρυμμένη" ελίτ που βγάζει φράγκα από την πολεμική βιομηχανία εις βάρος τόσων ζωών, ούτε θα αναλωθούμε σε κάποιο θεαματικό μιντιακό παιχνίδι περί καλών και κακών. Η αλληλεγγύη μας είναι με τις από τα κάτω εξεγερμένες όλου του πλανήτη, ενάντια στα κράτη και κάθε εξουσία. Προσπαθώντας να κατανοήσουμε τον πόλεμο στην ολότητά του και τις επιδράσεις που έχει στο εσωτερικό του δικού μας τοπικού πεδίου, ως ομάδα που δραστηριοποιούμαστε σε μια από τις κατεξοχήν μεταναστευτικές περιοχές του κέντρου, όσο κι αν οι πολιτικές εξευγενισμού παλεύουν να αλλοιώσουν αυτόν τον χαρακτήρα της, είναι επιτακτικό να στραφούμε συλλογικά ενάντια στον πόλεμο αυτόν που -πέρα από τα σύνορα- εδαφικοποιείται και στη γειτονιά μας με τους ρατσιστικούς «τυπικούς» ελέγχους χαρτιών και την καθημερινή ρατσιστική αστυνομική βία. Η επικοινωνία και το χτίσιμο σχέσεων με τον κόσμο που έχει ξεφύγει από αυτόν και τόσους άλλους αντίστοιχους πολέμους, η σύνδεση των αγώνων μας θα γεννήσει τις αντιστάσεις απέναντι σε κάθε κράτος-δολοφόνο και στα επανεμφανιζόμενα φασιστικά μορφώματα των κοινωνικών στρωμάτων. Να στραφούμε στο εσωτερικό ενάντια στο ελληνικό κράτος, να παρέμβουμε διαχέοντας τις αντιπολεμικές και αντικρατικές μας θέσεις με πολύμορφους αγώνες.
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΠΟΛΕΜΟ ΚΡΑΤΗ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΟΥΤΕ ΕΘΝΙΚΟΣ ΟΥΤΕ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΕΛΛΑΔΑ-ΗΠΑ-ΙΣΡΑΗΛ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΞΕΓΕΡΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΩ
---
Against every war of states and capital, fire to the borders, solidarity with the uprisers
Beyond any geopolitical analysis we might read or attempt to formulate, one thing is certain: interstate wars do not concern people, but states and capitalist interests, and they always end up destroying human and non-human lives. The war that began on February 28, 2026, with an attack by the Western bloc-the U.S. -Israel against Iran and southern Lebanon has already claimed-despite the apparent ceasefires-many lives on the battlefield, and its devastating consequences are evident on a global scale. The pretext of destroying Iran's nuclear program and liberating the population from its oppressive regime, which the U.S. put forward as reasons for the war, cannot conceal the ambitions of the American empire-which appears to be losing its omnipotence-to control energy reserves. The US and Israel appear to be seeking the overthrow of the Iranian regime with the ultimate goal of removing any obstacle to Israel's dominance in the region of West Asia.
Our opposition to the expansionist military operations of the colonialist Western powers cannot overlook the fact that war is part of a broader system that is reproduced and sustained through the war economy (arms industry, territorial control, surveillance systems). States, seeking to survive and grow within this insatiable system, turn against the external aggressor and, at the same time, against any internal enemy that challenges their perpetuation. That is why, as anarchist subjects at the center of the war, we do not see the geopolitical analysis that dictates choosing between the "lesser evil" camp, but rather the resistances that are forming against this murderous system.
In Iran, specifically, the resistance-no matter how complex it may be in terms of understanding its social, economic, and cultural ramifications-is not an abstract concept but real struggles that escalated again in January 2026 in response to rising inflation and broadened socially before the war began. This resistance was a continuation of chronic uprisings and revolutionary movements, with the most recent examples occurring in 2009, 2017, 2019, and the Jin/Jihan/Azadi movement. The Iranian state has always had only one response: executions, torture, imprisonment, and cold-blooded murders in the streets. Executions by the Iranian state are a systemic practice that continues to this day, while global attention has been focused primarily on the war. Historically, however, there are resistance struggles that we remember and support, such as those of the Kurdish, Baluchi, and Afghan minorities, who have been the most sharply targeted by the Iranian state. We stand in full solidarity with the Palestinian and Lebanese resistance, which continues to fight against settlement and colonialism as an ongoing struggle, even as it is often pushed into the background. In the same context, we must also mention the recent vote by the Israeli Knesset to impose the death penalty on Palestinian by the Israeli parliament, which follows on from the institutional genocide of Palestinians by the colonial state of Israel.
While the mainstream media portrays the war as a "distant, explosive event that disrupts social peace," those who resist are portrayed either as supporters of and backed by the U.S., or as directly linked to specific resistance groups such as Hezbollah or Hamas. The bipolar narrative created here, which demands alignment with one camp or the other, undermines actual resistance against authority and fuels further militarization as the only solution. This is not limited to war zones but is happening everywhere. In Europe, we see it clearly: European states are ramping up their military programs, repression is on the rise, migration is being criminalized, and the idea of the "internal enemy" continues to grow. No matter how much the spectacle fed to us by the media aims to disconnect us and keep us passive in the face of what we see unfolding on our screens, we know very well that war is not just bombs; it is also borders, exploitation, the rising cost of living, and broader social control.
Bringing the issue down to the local level where we live, the Greek state is an active supporter of the genocidal state of Israel and, at every opportunity, does its part to perpetuate this war. The NATO base in Souda serves as a refueling point for U.S. aircraft carriers heading toward Iran; the Greek state is sending frigates to Cyprus at the start of the war and boasting about the Patriot anti-missile system it has installed in Saudi Arabia, which contributed to the downing of Iranian drones. The Greek state actively aspires to be designated a strategic ally of the U.S. and the trusted executor of Israeli interests in the Eastern Mediterranean region. The most recent glaring example of Greece's active support for Israel is the interception of ships from the international solidarity fleet, the Global Solidarity Flotilla, in international waters but within the Greek search-and-rescue zone just off Crete, which took place not merely with the complicity, but with the active cooperation of the Greek state.
In this cooperation, the Greek state is not a puppet, but a genuine representative of the interests of Greek capital. Shipowners grow rich by sending people into the war zone, forcing them to sign "death contracts," while the tourism industry and real estate capital flourish with Israeli investments.
Recognizing that migration can also be a direct consequence of these wars, the need for unrelenting resistance against racist ideas is imperative. All these people labeled as "migrants" are subjected to the state's binary rhetoric of enemies and victims, which justifies in the public sphere the state's multi-front war against migrants (just as the U.S. and Israel portray Iran as a threat). A war for which the authorities have already equipped themselves legally with the latest anti-immigration bill, which criminalizes entry into and stay in the country by converting administrative detention into criminal detention, increasing the time limits for the detention of migrants, thus aiming to render them invisible and further marginalize them. The people murdered at the borders, those imprisoned in detention centers, and those whose unpaid labor serves the flourishing of local capital are the ones labeled as enemies. At the same time, the Western world-whose machinery exploits natural resources, entire populations, and the economies of poorer countries while ramping up the production of weapons and military technology-is the one labeled a "victim" and "savior" . While the capitalist crisis rages on, European states choose to play the victim and blame migrant women for poverty and the cost of living, suddenly transforming them into illegal intruders from whom Europe must protect itself. The Greek state, in particular-which criminalizes anyone who crosses the border while knowing full well that the majority of the workforce in construction, agricultural work, and tourism consists of migrants, usually undocumented-faithfully reproduces this rhetoric. In this way, violent mass pushbacks, detentions in detention centers, deportations, and constant police harassment on the streets-things that might have seemed unimaginable in 2015-are normalized. This entire patriarchal and highly contradictory narrative reveals a clear weakness of Western power as it struggles to maintain social subjugation to capital and the illusion of the capitalist system as the only way of functioning.
For us, one thing is certain: we refuse to be boxed into a choice between conflicting sovereign camps. We do not side with any protector state, any genocidal regime, any authoritarian regime that suppresses resistance, or any expansionist power. We will not serve any "hidden" elite that profits from the war industry at the expense of so many lives, nor will we be consumed by some spectacular media spectacle about good and evil. Our solidarity lies with the oppressed revolting across the globe, against states and all forms of authority. In our effort to understand war in its entirety and the effects it has within our own local context, as a group active in one of the city center's most prominent immigrant neighborhoods-even as gentrification policies struggle to alter its character-it is imperative that we collectively turn against this war which, beyond borders -is also taking root in our neighborhood through racist "routine" ID checks and daily racist police violence. Communicating and building relationships with the people who have escaped this and so many other similar wars, and the uniting of our struggles will give birth to resistance against the (Greek) murderous state and the resurgent fascist formations within society. Το turn our attention inward against the Greek state and take action by spreading our anti-war and anti-state positions through diverse forms of struggle.
COMMUNITIES OF STRUGGLE IN EVERY NEIGHBOURHOOD AGAINST WAR, STATES AND BOSSES
NEITHER NATIONALIST NOR RELIGIOUS, OUR WAR IS A CLASS-WAR
AGAINST THE GREECE-USA-ISRAEL ALLIANCE
FREE PALESTINE
SOLIDARITY WITH ALL THE UPRISINGS FROM THE BOTTOM
[Συγκέντρωση 12/6, 19:00, Θησείο] Συγκέντρωση ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων και την ελληνοϊσραηλινή συμμαχία
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ - ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Διανύουμε μια περίοδο όπου ο πόλεμος δείχνει να είναι η μορφή που παίρνει πια η κανονικότητα. Με τις σφαγές στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης ακόμα να μαίνονται, παρά την προσχηματική εκεχειρία, το Ιράν και το Λίβανο να βρίσκονται εν μέσω πυρών από τη συμμαχία ΗΠΑ-Ισραήλ, τη Μέση Ανατολή να φλέγεται σχεδόν στο σύνολό της, τον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας- ΝΑΤΟ να παίρνει σάρκα και οστά στην καρδιά της Ευρώπης ήδη από το '22, τα μέτωπα του πολέμου πληθαίνουν, αφήνοντας πίσω χιλιάδες νεκρούς, ολόκληρες πόλεις και οικοσυστήματα κατεστραμμένα.
Η αναδιάταξη της γεωπολιτικής σκακιέρας, στοχεύει στη συσσώρευση δύναμης στα αντιμαχόμενα μπλοκ εξουσίας, στον αναμοιρασμό των πλουτοπαραγωγικών πηγών, και την ανακίνηση του κρατικοκαπιταλιστικού μηχανισμού κερδοφορίας των ισχυρών μέσα από νέες κρίσεις. Κάτω λοιπόν από τη μόνιμη απειλή του πολέμου, τα τύμπανα του οποίου ηχούν όλο και πιο δυνατά, τα κράτη αναδιατάσσονται, ανταγωνιζόμενα μέσα στα μπλοκ εξουσίας στα οποία συστρατεύονται. Επενδύουν στο μιλιταρισμό, το φόβο και την πειθάρχηση, θωρακίζονται πίσω από εθνικιστικές και πατριωτικές κορώνες. Οι στρατιωτικές δαπάνες και ο έλεγχος στο κοινωνικό σώμα ενισχύεται στο όνομα της ασφάλειας και απέναντι στον εχθρό, εξωτερικό ή εσωτερικό, ορατό ή αόρατο (βλ. εγχάραξη της πολεμικής ορολογίας στη διάρκεια του Covid-19 και στρατιωτική διαχείρισης της πανδημίας). Στα ενεργά πολεμικά μέτωπα, ολόκληροι πληθυσμοί μετατρέπονται σε αναλώσιμα υλικά, που όταν δε συστρατεύονται με το "εθνικό" τους συμφέρον, περισσεύουν και εξοντώνονται.
Ολόκληρα κράτη βαφτίζονται από μεριάς Δύσης (βλ. Ιράν) τρομοκράτες, γεγονός που τα καθιστά αυτόματα στόχους για τη νατοϊκή πολεμική μηχανή. Η δήθεν ευαισθητοποίηση για την αιματηρή καταστολή της πρόσφατης εξέγερσης των ιρανών απέναντι στο καθεστώς τους, δεν αποτελεί παρά ένα από τα προσχήματα για την εισβολή, από τα κράτη δολοφόνους των ΗΠΑ-Ισραήλ, που σκότωσαν ήδη από την πρώτη μέρα πάνω από 150 ανήλικα κορίτσια σε σχολείο, αλλά και συνεχίζουν να σπέρνουν το θάνατο στον υπόλοιπο πληθυσμό. Η "νομιμότητα" αυτών των ενεργειών, είναι ψιλά γράμματα για την ευρωπαϊκή και ελληνική ηγεσία. Αναδεικνύεται για άλλη μία φορά το ψευδεπίγραφο του διεθνούς δικαίου, το οποίο κουρελιάζεται χωρίς προσχήματα στο όνομα της αντιμετώπισης του κινδύνου που θα εφευρεθεί, όπως στην περίπτωση της απαγωγής του Μαδούρο στη Βενεζουέλα, ή στις βλέψεις για τη Γροιλανδία δια στόματος Τραμπ.
Οι τεχνολογίες πολέμου δοκιμάζονται, εξελίσσονται και εφαρμόζονται τόσο στις ζωές των πληθυσμών στις χώρες που δέχονται εισβολή, όσο και στους ντόπιους πληθυσμούς που αντιδρούν στο εσωτερικό των κρατών. Γίνονται εξαγώγιμο προϊόν,πλουτίζοντας την ήδη κερδοφόρα πολεμική βιομηχανία. Πίσω από όλα υπάρχει πάντα η καπιταλιστική κερδοφορία και αναδιάρθρωση. Το κόστος των πολέμων αν δεν το πληρώσει η κοινωνική βάση με το αίμα της, το πληρώνει με υπέρογκα ποσά και δαπάνες να δεσμεύονται σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς, αλλά και μέσα από τον πληθωρισμό και την ακρίβεια που δημιουργείται από την πολεμική οικονομία.
Παράλληλα με τη ρητορική περί "εξωτερικών" εχθρών, η καταστολή στο εσωτερικό των κρατών, ο εκφασισμός, η συντηρητικοποίηση, ξεδιπλώνονται πάνω στα σώματα των μεταναστών-ριών, των φτωχοποιημένων στρωμάτων, των μη-κανονικών, όσων αντιδρούν και αντιστέκονται, όσων αρνούνται να στρατευτούν, ενισχύοντας ένα "καθεστώς εξαίρεσης" που γίνεται ολοένα πιο μόνιμο, χωράει ολοένα πιο πολλούς. Μαζικές απορρίψεις ασύλου, στρατόπεδα συγκέντρωσης, φυλακές, όλα συνθέτουν ένα καθεστώς όπου η ανθρώπινη ζωή αξιολογείται με όρους «διαχείρισης κινδύνου», με όρους κέρδους και ανταλλαγής.
Το ελληνικό κράτος προετοιμάζεται και παίρνει θέση μέσα στο ευρύτερο γεωπολιτικό πολεμικό παιχνίδι. Μέσα από τις συμφωνίες με το ισραηλινό κράτος και με τα υπόλοιπα κράτη του ΝΑΤΟ και του ευρωπαϊκού άξονα, επιλέγει, τοποθετείται και συμμετέχει ενεργά στις πολεμικές συρράξεις, παρέχοντας εξοπλισμό (ουκρανία) ή ακόμα και στέλνοντας και ενεργοποιώντας πολεμικές δυνάμεις (συστοιχίες patriot στη σαουδική αραβία και στο κατάρ και αποστολή δυνάμεων στην κύπρο). Πάντα με το πρόσχημα της «εθνικής άμυνας» και της προάσπισης των συμφερόντων του εγχώριου και συμμαχικού κεφαλαίου, το ελληνικό κράτος επιχειρεί να κανονικοποιήσει μια πολεμική κατάσταση «μόνιμης απειλής» στο εσωτερικό της κοινωνίας, να καλλιεργήσει ακόμα περισσότερο την πειθάρχηση και την υποταγή. Από τα φύλλα ατομικής πρόσκλησης και τις αλλαγές του νέου νομοσχεδίου για το στρατό μέχρι την ενίσχυση της στρατιωτικού εξοπλισμού. Από την πριμοδότηση της ακαδημαϊκής έρευνας στο πλαίσιο της πολεμικής βιομηχανίας (με προεξέχον συμμέτοχο το ισραηλινό κεφάλαιο) μέχρι την εγκαθίδρυση ενός νέου στρατιωτικοποιημένου πλαισίου στις ακαδημαϊκές κοινότητες (πειθαρχικό, αστυνομία, αξιολόγηση, επιτήρηση). Από τη θεσμοθέτηση της εθελοντικής στράτευσης των γυναικών, την ενίσχυση του τρίπτυχου πατρίς- θρησκεία- οικογένεια, μέχρι τις δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα και εντός αυτών. Από την αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου για την καταστολή κάθε μορφής αντίστασης μέχρι τον πλήρη εγκιβωτισμό κάθε πτυχής της καθημερινότητας σε ένα πλαίσιο εργασίας- κατανάλωσης - θέαματος.
Ο εχθρός λοιπόν είναι (και) εδώ, στο ελληνικό κράτος και τους συμμάχους του, στους εφοπλιστές και τους καραβανάδες, στον συρφετό των μπάτσων και φασιστών, στον θρησκευτικό σκοταδισμό, στους «αγανακτισμένους» νοικοκυραίους, στους πολεμοχαρείς κανίβαλους αυτού του κόσμου και τους συνένοχούς τους.. Και με όλους αυτούς έχουμε ανοικτούς λογαριασμούς…
Είναι καιρός που δεν έχουμε επιλογή παρά να δυναμώσουμε τις σχέσεις αλληλεγγύης και το πείσμα μας για αγώνα. Να σαμποτάρουμε τις πολεμικές επιχειρήσεις του ελληνικού κράτους, να αρνηθούμε την στράτευση και να συγκρουστούμε με τον σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Σε αυτήν την μάχη, κομμάτι μιας μάχης που απλώνεται στο διηνεκές των ανθρώπινων κοινωνιών, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι η συλλογικοποίηση, η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη των εκμεταλλευόμενων είναι που δυναμώνουν τις αντιστάσεις στη σύγχρονη δυστοπία. Στοχεύοντας στην κατάργηση κάθε μορφής εξουσίας και ιεραρχίας, επιδιώκοντας τη συνάφεια των μέσων και των σκοπών μας και κρατώντας ζωντανό το επαναστατικό όραμα της κοινωνικής απελευθέρωσης.
Τίποτα δεν τελείωσε, όλα συνεχίζονται… με φαντασία, αισιοδοξία και ρίσκο.
ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ, ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟ
ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
αναρχικό στέκι υποκέντρο
ypokentro.espivblogs.net
Αραχώβης 42, Εξάρχεια
Εικόνες:
Κάλεσμα στη συγκέντρωση ενάντια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων [12/6, 19:00, Θησείο]
Κάλεσμα στη συγκέντρωση ενάντια στην ελληνοϊσραηλινή συμμαχία και τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, Παρασκευή12/6, 19:00, Θησείο.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ
ΓΙΑ ΖΩΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΓΗ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ενάντια στο ισραηλινό κατοχικό αποικιοκρατικό κράτος-απαρντχάιντ
την πολιτική εκτοπισμού και εποικισμού που εφαρμόζει,
τον γενοκτονικό πόλεμο που ασκεί
ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
Το ελληνικό κράτος είναι ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ μετά τις ΗΠΑ, με συμφωνίες και συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα (στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό). Με τον τρόπο αυτό συμμετέχει στη γενοκτονία των παλαιστινίων και την ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας, τα οποία έχει δικαιολογήσει ως «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα». Ετοιμάζεται μάλιστα να στείλει στρατιωτική δύναμη στη Γάζα στο πλαίσιο της λεγόμενης «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης», που ουσιαστικά θα λειτουργεί ως στρατός κατοχής στο πλευρό των IDF για την επιβολή των αμερικανοϊσραηλινών σχεδίων στην περιοχή. Τελευταία εξέλιξη σε αυτόν τον αιματοβαμμένο συμμαχικό δεσμό της τελευταίας 15ετίας αποτελεί η πρόσφατα ψηφισμένη στο ελληνικό κοινοβούλιο σύμπραξη 3 δις με το Ισραήλ για το πρόγραμμα αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα». Και η προσπάθεια εξύψωσης όμως του (ελληνικού) εθνικού φρονήματος και της μιλιταριστικής κουλτούρας σχετίζεται πλέον με τη διαρκή εξύμνηση στο δημόσιο λόγο από κρατικούς αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του "κράτους του Ισραήλ και του λαού του", που πολεμά ασταμάτητα για δεκαετίες, αποτελώντας υπόδειγμα εθνικής συνοχής, διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και ανταπόκρισης σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης. [απόσπασμα από το πρόσφατο αντιπολεμικό κείμενο της ομάδας μας, ακολουθεί ολόκληρο στη συνέχεια της δημοσίευσης].
«Στην Παλαιστίνη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, θα ήθελα να δω μέρη όπου θα μας επιτρεπόταν να ζήσουμε τη ζωή μας. Θέλω έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Θέλω απελευθέρωση. Έναν κόσμο όπου ο σεβασμός θα έχει επιστρέψει στην ανθρωπότητα σε όλες τις μορφές και τις αποχρώσεις του. Όπου οι άνθρωποι θα επιτρέπεται να είναι ο εαυτός τους, χωρίς να ζουν με φόβο.
Δεν με νοιάζει πως θα ονομαστεί αυτό το μέρος. Δε με νοιάζουν οι σημαίες. Ελευθερία χωρίς εθνικότητα και ταυτότητα. Θέλω ένα μέρος όπου κάθε θρησκεία θα είναι σεβαστή. Τα ζώα θα πρέπει επίσης να είναι ελεύθερα. Θέλω μια ουτοπία και δεν θα αποδεχτώ τίποτα λιγότερο.
Αν πεθάνουμε πολεμώντας για έναν τέτοιο κόσμο, τότε, τουλάχιστον θα έχουμε πεθάνει έχοντας δώσει μια καλή μάχη. Τη στιγμή που θα σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να φτάσουμε στην ουτοπία, δε θα μας έχει απομείνει τίποτε για να παλέψουμε. Γιατί να συνεχίσεις να ανασαίνεις, αν πιστεύεις ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει;»
Lina Nabulsy, Βηθλεέμ, Δυτική Όχθη, 2018, από το βιβλίο "Συνεντεύξεις με ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΡΙΕΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ", της Shoal Collective που μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΚΑΜΙΟΝΕΤΑ το 2023.
ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΚΑΛΕΣΜΑ:
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΩΝ - ΝΑ ΣΑΜΠΟΤΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΪΣΡΑΗΛΙΝΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ
ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΜΑΣ:
Ενάντια στον νέο πόλεμο στο Ιράν
Ενάντια στην εξάπλωση των πολεμικών μετώπων
Ενάντια στην καπιταλιστική ειρήνη, που ευθύνεται για τον πόλεμο και τον προετοιμάζει
Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν το Ισραήλ και οι ΗΠΑ στις 28/2 δεν έχει να κάνει προφανώς με την αποτροπή του Ιράν από το τελευταίο στάδιο εμπλουτισμού ουρανίου για τη δημιουργία πυρηνικής βόμβας. Όπως δεν είχε γίνει το 2003 η στρατιωτική επέμβαση και μετέπειτα διάλυση του Ιράκ για τα δήθεν χημικά όπλα του καθεστώτος του Σαντάμ Χουσεΐν. Πρόκειται για προσχήματα, όπως και σε τόσες άλλες περιπτώσεις, η επίκληση των οποίων γίνεται για να «δικαιολογηθούν» πολεμικές επιχειρήσεις είτε αστυνομικού τύπου είτε κατάκτησης μιας χώρας και ενός πληθυσμού. Εξάλλου, ο τωρινός πόλεμος έρχεται σε συνέχεια του λεγόμενου «πολέμου των 12 ημερών», τον Ιούνιο του 2025, μετά τον οποίο οι ΗΠΑ είχαν ισχυριστεί ότι κατέστρεψαν τις εγκαταστάσεις του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Το Ισραήλ έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι σκοπός του είναι η διάλυση της βαλλιστικής υποδομής Ιράν και η ανατροπή του καθεστώτος. Στο πλαίσιο του δόγματος «προληπτικού πολέμου» που έχει ανακοινώσει από τις αρχές του 2025 απέναντι σε ότι κρίνει ως δυνητική (και όχι εκδηλωμένη) απειλή. Με αναφορά σε αυτό το δόγμα έχει ήδη διεξάγει επιθέσεις τον τελευταίο ένα χρόνο κατά του Λιβάνου, της Συρίας, του Ιράκ, της Υεμένης, του Ιράν. Σε συνέχεια και παραλληλία με τον γενοκτονικό πόλεμο που διεξάγει κατά των παλαιστινίων, την ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας και την κατοχή πάνω από 50% της έκτασής της, όπως και του μεγαλύτερου μέρους της Δυτικής Όχθης. Το Ιράν είναι στη κορυφή των πολεμικών προτεραιοτήτων του ισραηλινού κράτους ως επικεφαλής του λεγόμενου «άξονα της αντίστασης» απέναντι στις επιδιώξεις του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Ασίας, που στην αποικιακή γλώσσα αναφέρεται ως Μέση Ανατολή. Την ίδια στιγμή έχει εξαπολύσει δριμεία παράλληλη επίθεση στον Λίβανο, επιδιώκοντας να καταλάβει τμήμα του νοτίου Λιβάνου στο όνομα δημιουργίας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης, όπως έπραξε πέρσι στη νότια Συρία. Στην πραγματικότητα, πέρα από την καταστροφή των υποδομών της Χεσμπολάχ, θέλει να ενσωματώσει την έκταση μέχρι και τον ποταμόLitaniπου είναι κρίσιμη πηγή υδάτινων πόρων. Στόχος που ανακοινώνεται επίσημα μέσα στις δεκαετίες από την ανακοίνωση ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ το 1948.
Οι ΗΠΑ, από την άλλη, πέρα από την υποστήριξη των επιδιώξεων του Ισραήλ, αποσκοπούν στον συνολικό τερματισμό του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, την εγκαθίδρυση ενός πιο συνεργάσιμου καθεστώς και την αναδιάταξη της πρόσβασης στα πλούσια πετρελαϊκά του κοιτάσματα. Με κύριο στόχο την αποκοπή της Κίνας από την προμήθεια μεγάλων ποσοτήτων ιρανικού πετρελαίου σε χαμηλές τιμές και μάλιστα με συναλλαγή σε γουάν και όχι σε δολάρια. Όπως έκαναν με το εμπάργκο και κατόπιν την αστυνομικού τύπου στρατιωτική επιχείρηση απαγωγής του προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο. Εγκαθίδρυσαν ένα συνεργάσιμο καθεστώς, έδωσαν τον έλεγχο του πετρελαίου -της μεγαλύτερης σε κοιτάσματα χώρας διεθνώς- σε αμερικάνικες επιχειρήσεις και απέκοψαν την Κίνα (την οποία αναγνωρίζουν ως τον κύριο διεθνή ανταγωνιστή τους) από την προμήθεια του 80% του πετρελαίου της Βενεζουέλας.
Τα πράγματα στην περίπτωση του Ιράν όμως δεν φαίνεται να πηγαίνουν όπως τα υπολόγιζαν. Η δύναμη πυρός του ιρανικού κράτους φαίνεται να είναι μεγάλη, όπως και η βεντάλια χτυπημάτων σε στόχους και κράτη της περιοχής, ενώ διατηρεί τον έλεγχο των στενών του Ορμούζ με την απειλή επίθεσης σε κάθε πλοίο που θα επιχειρήσει να διέλθει χωρίς την άδεια του. Κάτι που μαζί με τον περιμετρικό ναυτικό αποκλεισμό του περσικού κόλπου από τις ΗΠΑ έχει προκαλέσει άνοδο των τιμών του πετρελαίου και κατ' επέκταση ένα διεθνές ράλι ανατιμήσεων. Έτσι κι αλλιώς ο λογαριασμός είτε των πολέμων είτε της ειρήνης τους έρχεται πάντα σε εμάς. Παράλληλα οι ΗΠΑ πιέζουν για τη δημιουργία μιας νατοϊκής δύναμης που θα επιχειρήσει να κρατήσει ανοιχτά τα στενά του Ορμούζ για την «απεμπλοκή αυτής της κρίσιμης θαλάσσιας οδού, η οποία αποτελεί ζωτικό σημείο για τηδιεθνή ναυσιπλοΐα και την παγκόσμια αγορά ενέργειας» και απειλούν με αποχώρηση από το ΝΑΤΟ αν οι σύμμαχοι τους δεν υποστηρίζουν τις πολεμικές τους επιλογές και τις ανάγκες που ανακύπτουν από αυτές.
Ενάντια στο ελληνικό κράτος και κεφάλαιο, τα συμφέροντα και τις συμμαχίες τους,
που εμπλέκονται ενεργότατα (και) στον πόλεμο στο Ιράν
Το ελληνικό κράτος δεν παραμένει ουδέτερο όπως ισχυρίζεται. Ποτέ εξάλλου δεν ήταν ουδέτερο. Συμμετέχει ενεργότατα στον πόλεμο και τις ανακατατάξεις, υπερασπίζοντας τα συμφέροντά του και επιχειρώντας να τα διευρύνει για λογαριασμό της οικονομικής και πολιτικής ελίτ της χώρας. Γιατί εμπλοκή σε έναν πόλεμο δεν σημαίνει απλά ρίψη πυραύλων. Οι βάσεις στάθμευσης, εφόρμησης, ανεφοδιασμού, επιμελητείας πολεμικών επιχειρήσεων (της Αλεξανδρούπολης στον πόλεμο στην Ουκρανία, της Σούδας στον πόλεμο στο Ιράν), τα συστήματα επικοινωνιών και ραντάρ, οι αντιπυραυλικές συστοιχίες Patriot σε Σαουδική Αραβία (από το 2021), Κάρπαθο και Αλεξανδρούπολη (για την κάλυψη του εναέριου χώρου και της Βουλγαρίας), η αποστολή πολεμικού υλικού όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας ή φρεγατών και F16 για την προστασία γειτονικών κρατών όπως πρόσφατα στην Κύπρο, είναι ενεργότατη συμμετοχή. Σε συνέχεια της συμμετοχής του με φρεγάτες εδώ και πάνω από ένα χρόνο στην ευρωπαϊκή επιχείρηση "ΑΣΠΙΔΕΣ" στην Ερυθρά Θάλασσα για τη «διασφάλιση της διεθνούς ναυσιπλοΐας» από ενδεχόμενες επιθέσεις των Χούθι, επιχείρηση η οποία διευθύνεται από το στρατηγείο επιχειρήσεων που εδρεύει στη βάση της Λάρισας.
Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, το ελληνικό κράτος είναι ο πιο πιστός σύμμαχος του Ισραήλ μετά τις ΗΠΑ, με συμφωνίες και συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα (στρατιωτικό, οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό). Με τον τρόπο αυτό συμμετέχει στη γενοκτονία των παλαιστινίων και την ισοπέδωση της Λωρίδας της Γάζας, τα οποία έχει δικαιολογήσει ως «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα». Ετοιμάζεται μάλιστα να στείλει στρατιωτική δύναμη στη Γάζα στο πλαίσιο της λεγόμενης «Διεθνούς Δύναμης Σταθεροποίησης», που ουσιαστικά θα λειτουργεί ως στρατός κατοχής στο πλευρό των IDF για την επιβολή των αμερικανοϊσραηλινών σχεδίων στην περιοχή. Τελευταία εξέλιξη σε αυτόν τον αιματοβαμμένο συμμαχικό δεσμό της τελευταίας 15ετίας αποτελεί η πρόσφατα ψηφισμένη στο ελληνικό κοινοβούλιο σύμπραξη 3 δις με το Ισραήλ για το πρόγραμμα αεράμυνας «Ασπίδα του Αχιλλέα». Και η προσπάθεια εξύψωσης όμως του (ελληνικού) εθνικού φρονήματος και της μιλιταριστικής κουλτούρας σχετίζεται πλέον με τη διαρκή εξύμνηση στο δημόσιο λόγο από κρατικούς αξιωματούχους, καραβανάδες, στρατιωτικούς αναλυτές και δημοσιογράφους, του "κράτους του Ισραήλ και του λαού του", που πολεμά ασταμάτητα για δεκαετίες, αποτελώντας υπόδειγμα εθνικής συνοχής, διαρκούς πολεμικής εγρήγορσης και ανταπόκρισης σε μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης.
Εξίσου, το ελληνικό κράτος έχει αγαστή συνεργασία με τις ΗΠΑ, ικανοποιώντας κάθε τους απαίτηση. Είναι ο «καλύτερος μαθητής» της νατοϊκής συμμαχίας και δαπανά εδώ και χρόνια το υψηλότερο ποσοστό ΑΕΠ για στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Από προκεχωρημένο νατοϊκό φυλάκιο στη ΝΑ Μεσόγειο διεκδικεί πλέον την αναβάθμισή του σε τοποτηρητή και υπεύθυνο ασφαλείας, ως "παροχέας ασφάλειας" σε άλλα κράτη της περιοχής, όπως δήλωσε πρόσφατα ο πρωθυπουργός. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διαβαστεί και η αναβάθμιση της στρατιωτικής συνεργασίας με την Γαλλία. Δεν είναι μόνο οι συμφωνίες όπλων και αμοιβαίας αμυντικής υποστήριξης, αλλά και η συζήτηση που έχει ανοίξει για εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στον ελλαδικό χώρο. Μια πρόταση του γαλλικού κράτους για τη δημιουργία μιας πυρηνικής πυραυλικής ασπίδας στον ευρωπαϊκό χώρο υπό την δική του επίβλεψη, στην οποία έχουν ανταποκριθεί θετικά μέχρι στιγμής επτά κράτη της ΕΕ, ανάμεσά τους και το ελληνικό.
Πέρα από το ελληνικό κράτος, οφέλη από τη νέα αυτή πολεμική σύρραξη επιχειρεί να αποκομίσει και το ελληνικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, το οποίο με τη σειρά του βλέπει στον πόλεμο μια ευκαιρία για μεγαλύτερα κέρδη, βουτηγμένα σε περισσότερο αίμα. Οι πάμπλουτοι έλληνες εφοπλιστές, πρώτοι στην πλανητική κατάταξη, κατέχοντας το 21% της παγκόσμιας χωρητικότητας πλοίων, παρουσιάστηκαν σε άρθρα τωνΜΜΕστην έναρξη του πολέμου ως "γενναίοι κουρσάροι" που τολμούν (;!) να δίνουν εντολή στα πληρώματά τους να εισέλθουν ή να εξέλθουν του περσικού κόλπου. Τη στιγμή που το ιρανικό κράτος είχε ανακοινώσει το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ, μέσω των οποίων διακινείται το 20% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, μεγάλο ποσοστό υγροποιημένου φυσικού αερίου και το 1/3 των παγκόσμιων λιπασμάτων. Μέσα από ασύλληπτα ναύλα θέλουν να αυξήσουν κι άλλο τα αμύθητα πλούτη τους επιχειρώντας σε πολλές περιπτώσεις να αναγκάσουν τους ναυτεργάτες να υπογράψουν τα "θανατόχαρτα", όπως λέγονται στην πιάτσα, στα οποία αποδέχονται "οικειοθελώς" να ταξιδέψουν και να εισέλθουν σε εμπόλεμες ζώνες. Την ίδια στιγμή ασκούν τις δικές τους πιέσεις στις ΗΠΑ και τα υπόλοιπα νατοϊκά κράτη για την ανάπτυξη στρατιωτικής δύναμης συνοδείας των πλοίων τους στον περσικό κόλπο, στο όνομα πάντα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας και της ασφάλειας των ναυτικών!
Το έδαφος για μια τέτοια επιλογή με τη συμμετοχή και του ελληνικού κράτους -ίσως λίγο αργότερα και σε λίγο καλύτερες συνθήκες- προετοιμάζει και η δήλωση του υφυπουργού ναυτιλίας Στέφανου Γκίκα: «Εάν διασφαλιστούν οι συνθήκες και το ρίσκο δεν είναι τόσο υψηλό, τότε η Ελλάδα έχει κάθε λόγο, ως η μεγαλύτερη ναυτιλιακή δύναμη στον κόσμο, να συμμετέχει σε μια τέτοια επιχείρηση» (ΕΡΤ News, 15.03.2026)
Μην ξεχνάμε ότι οι μεγάλες ελληνικές εφοπλιστικές εταιρίες μεταφέρουν τεράστιες ποσότητες αμερικάνικου πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), εφοδιάζουν με καύσιμα λιμάνια του Ισραήλ (παίζοντας κομβικό ρόλο στη γενοκτονία των παλαιστινίων) και ταυτόχρονα μεταφέρουν ρώσικο πετρέλαιο (ο λεγόμενος «σκιώδης στόλος») παρά τις κυρώσεις προς το ρωσικό κράτος που έχουν επιβάλει τα νατοϊκά και ευρωπαϊκά κράτη, ανάμεσά τους και το ελληνικό (ηχεί ακόμα έντονα η δήλωση του πρωθυπουργού λίγο μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία: «είμαστε σε πόλεμο με την Ρωσία»).
ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΛΑΝΗΤΟΜΠΑΤΣΟΥΣ
ΟΥΤΕ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ
ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ
Η νέα αυτή φάση του πολέμου στο Ιράν έρχεται αμέσως μετά την πρόσφατη εξέγερση τον Γενάρη του 2026 μεγάλου μέρους του τοπικού πληθυσμού, η οποία υπήρξε η πέμπτη στη σειρά από το 2017, με πιο γνωστή αυτή του Σεπτέμβρη 2022 «Jin, Jiyan, Azadi» (Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία). Η πρόσφατη εξέγερση ξέσπασε λόγω των ολοένα δυσκολότερων όρων διαβίωσης μεγάλων κοινωνικών κομματιών ως αποτέλεσμα των οικονομικών κυρώσεων που επέβαλαν οι ΗΠΑ και η ΕΕ μετά τον περσινό "πόλεμο των 12 ημερών". Οι οικονομικές κυρώσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη μείωση των κρατικών εσόδων και του συναλλάγματος από το πετρέλαιο, ενώ η θεοκρατική ολιγαρχία συνέχισε την αναπαραγωγή του μηχανισμού της μεταφέροντας την κρίση από πάνω προς τα κάτω, με περικοπές στον προϋπολογισμό που έπληξαν τα εργατικά και μεσαία στρώματα και με υποτίμηση 40% του νομίσματος μέσα σε λίγους μήνες που μείωσε την αγοραστική τους δύναμη.
Τα διάφορα οικονομικά μέτρα, όπως οι κυρώσεις, το εμπάργκο κ.α., αποτελούν εργαλεία πολεμικού χαρακτήρα, που αποσκοπούν από την υποχώρηση ενός καθεστώτος έως και την ανατροπή του, πλήττοντας όχι μόνο τα κρατικά επιτελεία αλλά και τις κοινωνίες που τα υφίστανται. Όπως ακριβώς λειτούργησαν οι κυρώσεις στη Βενεζουέλα και επιχειρείται να λειτουργήσουν και στην Κούβα.
Στην περίπτωση του Ιράν, η οικονομική πίεση που ασκούνταν στην κοινωνική βάση διασταυρώθηκε με τις διαστάσεις της έμφυλης και εθνοτικής καταπίεσης (το 30% του πληθυσμού είναι μειονότητες) και της συστηματικής καταστολής, οδηγώντας σε συνάντηση και ξεσηκωμό μεγάλα κοινωνικά κομμάτια. Η εξέγερση αντιμετωπίστηκε με ασύλληπτη καταστολή από τους φρουρούς της επανάστασης και χιλιάδες διαδηλώτ(ρι)ες δολοφονήθηκαν από τις δυνάμεις ασφαλείας (Μπασίτζ). Οι εξεγερμένοι/ες στο μεγαλύτερο μέρος τους στέκονταν απέναντι τόσο στο ισλαμικό καθεστώς όσο και στις ιδέες περί επαναφοράς του γιού του έκπτωτου Σάχη (=βασιλιάς) και των αμερικανοσιωνιστών φίλων του(η μοναρχία -μαζί με τον έλεγχο του ιρανικού πετρελαίου- είχε εγκαθιδρυθεί το 1953από τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο και ανατράπηκε από την επανάσταση του 1979, στην οποία επιβλήθηκαν τελικά οι σιίτες ισλαμιστές με επικεφαλής τον Χομεϊνί, παρά τη συμμετοχή σε αυτήν σε μεγάλο βαθμό κοσμικών αριστερόστροφων κομματιών).
Οι φωνές "υπεράσπισης" των εξεγερμένων που ακούγονταν εκείνο το διάστημα στη δύση από πρωθυπουργούς, κομματικά στελέχη, αναλυτές, δημοσιογράφους, όπως και αυτές που ακούγονται σήμερα κατά του καταπιεστικού ισλαμικού καθεστώτος, ήταν και είναι υποκριτικές, όπως πάντα. Ακόμα περισσότερο αυτές που προέρχονταν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, που διερευνούσαν κάθε πιθανότητα για να επέμβουν στρατιωτικά, όπως και τελικά έκαναν. Οι εξουσίες, τοπικές ή αυτοκρατορικές, εγχώριες ή εξωγενείς, δεν ενδιαφέρονται ποτέ για τους καταπιεσμένους και τους αγώνες τους, μόνο για τα συμφέροντά τους και για το πώς θα εκμεταλλευτούν τις καταστάσεις προς όφελός τους. Το ίδιο ισχύει και για το πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, παρότι αντιστρατεύεται αυτή τη στιγμή την ιμπεριαλιστική επέμβαση Ισραήλ-ΗΠΑ και εν γένει την αμερικανοσιωνιστική συμμαχία.
ΑΠΕΙΘΑΡΧΕΣ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΤΟΥΣ
ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ ΤΟΥΣ
Εναντίωση στην πολεμική επιχείρηση κατά του Ιράν δεν σημαίνει υπεράσπιση του καθεστώτος. Εναντίωση στον πόλεμο δεν σημαίνει υποστήριξη κάποιας από τις αντιμαχόμενες κρατικές πλευρές. Εναντίωση στον πόλεμο πρέπει να σημαίνει ταυτόχρονα και εναντίωση στην πολεμική προετοιμασία, όπως η εξελισσόμενη αναδιαμόρφωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σε πολεμικές κοινωνίες (θεσμικά, οικονομικά, ιδεολογικά) και η εκπόνηση εξοπλιστικών προγραμμάτων όπως το ReArm Europe της ΕΕ, του αστρονομικού ποσού των 800 δις ευρώ μέσα στα επόμενα 5 χρόνια (το οποίο σημαίνει επιπλέον περικοπές στις ήδη πενιχρές κρατικές «κοινωνικές παροχές»). Σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις του έλληνα υπουργού άμυνας Δένδια και άλλων ευρωπαίων αξιωματούχων για την ανάγκη αλλαγής κουλτούρας των ευρωπαϊκών κοινωνιών, την επιστροφή στο πνεύμα αυτοθυσίας και αποδοχής ότι μπορεί να επιστρέψουν φέρετρα με τη σημαία πάνω από εμπόλεμες ζώνες.
Στεκόμαστε στο πλευρό όσων πλήττονται από τις πολεμικές επιχειρήσεις και όσων αγωνίζονται ενάντια στον πόλεμο και την ειρήνη των κυρίαρχων. Πάντα απέναντι στις εξουσίες, μεγάλες ή μικρές. Πάντα με τη μεριά των εκμεταλλευόμενων, καταπιεσμένων, αντιστεκόμενων, εξεγερμένων, επαναστατημένων ανθρώπων.
Δεν στοιχιζόμαστε πίσω από το κράτος "μας", τις συμμαχίες του και το εθνικό του συμφέρον, που δεν είναι άλλο από το συμφέρον των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών. Ούτε για τη σημαία ούτε για το χρήμα, δεν παίρνουμε τα όπλα, δεν μπαίνουμε στο μνήμα.
Ενάντια στην εξάπλωση των πολεμικών μετώπων, την εκτεταμένη πολεμική προετοιμασία, την άνοδο της μιλιταριστικής και εθνοκεντρικής προπαγάνδα, προτάσσουμε την κοινωνική ανυποταξία, την ανυπακοή στα κρατικά κελεύσματα, το σαμποτάζ της πολεμικής μηχανής.
Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ-ΤΑΞΙΚΟΣ
ANTIMIΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΟ ΤΕΥΧΟΣ ΕΝΤΥΠΟΥ ΔΡΟΜΟΥ barrio negro #6
πρωτοβουλία αντίστασης, αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης
από Πέραμα, Κερατσίνι, Δραπετσώνα, Νίκαια