kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Ανοιχτή συνέλευση για το καμπ-κολαστήριο της Σιντικής Σερρών

Κάλεσμα για Ανοιχτή συνέλευση για το καμπ-κολαστήριο της Σιντικής Σερρών την Δευτέρα 27/4/26 στις 17.30 στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΚΑΜΠ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΣΕΡΡΩΝ

Το καμπ της Σιντικής Σερρών ήταν μία ανοιχτή δομή προσωρινής «φιλοξενίας» μεταναστών αιτούντων άσυλο, η οποία μετατράπηκε σε ειδική κλειστή δομή το καλοκαίρι του 2025. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, μία φυλακή όπου οι άνθρωποι κρατούνται βάσει της καταγωγής τους, για απροσδιόριστα χρονικά διαστήματα σε καθεστώς στέρησης ελευθεριών και υπό τον μόνιμο έλεγχο των δυνάμεων καταστολής (ΟΠΚΕ ενώ πλέον με σταθερή παρουσία και ΜΑΤ). Είναι ένα στρατόπεδο έξω από τις Σέρρες, σε μία χαράδρα κοντά στα σύνορα με την Βουλγαρία, απομονωμένο λόγω της τοποθεσίας του, σε απόσταση από οποιοδήποτε κοντινό χωριό. Έτσι χάνεται κάθε πιθανότητα επαφής, συσχέτισης, συνύπαρξής με τους ανθρώπους της τοπικής κοινωνίας ή έστω απλώς και μόνο η απόδειξη της παρουσίας και ύπαρξής τους. Αυτό το διάστημα, κρατούνται εκεί 700 νέοι άνδρες από την Αίγυπτο και το Μπαγκλαντές. Στους περισσότερους έχει δοθεί απόρριψη ασύλου α' βαθμού ενώ στο 70% απορρίφθηκε και προσφύγη που έκαναν σε β' βαθμό. Άσυλο έχει δοθεί μέχρι στιγμής αποκλειστικά σε δύο άτομα τα οποία ανήκουν σε πολύ ευάλωτες ομάδες. Επίσης τους παροτρύνουν να ζητήσουν "οικειοθελή αποχώρηση" από τη χώρα, κάτι που προφανώς οι άνθρωποι σπάνια επιλέγουν με αποκλειστικά 5 άτομα να έχουν φύγει με αυτόν τον τρόπο από τη δομή.

Το καμπ είναι οργανωμένο σε πτέρυγες που χωρίζονται μεταξύ τους με συρματόπλεγμα: όλες είναι κλειστές εκτός από μία που παραμένει ανοιχτή (με 35 περίπου άτομα). Όσοι βρίσκονται στην κλειστή δεν μπορούν ποτέ να βγουν έξω ούτε όμως οποιοσδήποτε από έξω να μπει μέσα. Εξαίρεση αποτελούν συγκεκριμένες καταχωρημένες σε μητρώα ΜΚΟ, που και πάλι απαγορεύεται αυστηρά ακόμη και να μιλάν στους κρατουμένους ενώ αποκλείεται και οποιοδήποτε είδος οργανωμένης δραστηριότητας από έξω προς τα μέσα (π.χ. αθλητικές ή καλλιτεχνικές). Όλες οι εργαζόμενες στο καμπ, απο τις καθαρίστριες μέχρι τους διερμηνείς και τους φύλακες απαγορεύεται επίσης να τους μιλάν ενώ πολλοί από αυτούς, τους φέρονται απάνθρωπα και τους βρίζουν. Το καθεστώς κράτησης στην κλειστή δομή θεωρείται καθεστώς "διοικητικής κράτησης". Δηλαδή οι άνθρωποι που υπόκεινται σε αυτό είναι κανονικά φυλακισμένοι χωρίς όμως να έχουν διαπράξει κάποιο ποινικό αδίκημα. Υπάγεται στο Υπουργείο προστασίας του πολίτη, οπότε για όλα είναι υπεύθυνη η ΕΛΑΣ (!) πέραν της καθαριότητας και του φαγητού όπου υπεύθυνη είναι η διοίκηση της ανοιχτής δομής. Έτσι, καθημερινά γίνονται γύρω στις 10 μεταγωγές από την ΕΛΑΣ (!) στο κοντινότερο κέντρο υγείας για έκτακτα ιατρικά περιστατικά. Τέλος, έχουν αναφερθεί σημαντικές και συστηματικές περιπτώσεις οικονομικής εκμετάλλευσής και παρεμπόριο σε βάρος των κρατουμένων.

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ

Τον Ιούλη του '25, σαν μην αρκούσε η ήδη υπάρχουσα συνθήκη του θεσμικού ρατσισμού και του εντεινόμενου εκφασισμού της ελληνικής -και όχι μόνο- κοινωνίας, κατατίθεται αναίσχυντα σε δημόσια διαβούλευση ο αντιμεταναστευτικός νόμος Βορίδη Πλεύρη. Στην πρώτη του εκδοχή που εφαρμόστηκε για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, μετέτρεψε σε κόλαση τις ζωές των ανθρώπων που αφορά.

Παράλληλα, τον ίδιο μήνα, το δημοτικό συμβούλιο Σιντικής ζητά το οριστικό κλείσιμο της δομής. Μέχρι τότε όμως, αποφασίστηκε η μετατροπή της Δομής από ανοικτή σε κλειστή (ως τότε ήταν μόνο ανοιχτή δηλαδή οι άνθρωποι μπορούσαν να κινούνται και να δραστηριοποιούνται και έξω από αυτήν). Η παντελής έλλειψη ευαισθησίας και ο ψυχρός ρατσισμός πίσω από την απόφαση αυτή είναι κραυγαλέος αν παραθέσουμε και μόνο τα ίδια τα λόγια της ανακοίνωσης του δήμου σχετικά με την απόφαση: "για να αυξηθεί το αίσθημα ασφάλειας και η ποιότητα ζωής των πολιτών στον τόπο μας", "πλέον δεν θα κυκλοφορεί κανείς από τους διαμένοντες στη δομή ελεύθερος στα χωριά του Δήμου Σιντικής», και τέλος ότι "κερδίζουμε σε ασφάλεια". Εμείς το μόνο που ακούμε είναι «Εμείς-Αυτοί»: Διαχωρισμοί δηλαδή πάνω σε βάσεις που ριζικά απορρίπτουμε. Ο μόνος λόγος που παραθέτουμε αυτούσια αυτά τα λόγια, είναι γιατί έτσι μοιάζει στις διάφορες εκδοχές του και εις βάρος διαφορετικών ομάδων κάθε φορά, ο ρατσισμός και η απανθρωπιά. Οφείλουμε να τα αναγνωρίζουμε, να τα καταδικάζουμε και να αντιστεκόμαστε σε αυτά με όποιους τρόπους μπορούμε. Οι μόνοι διαχωρισμοί που αποδεχόμαστε είναι ενάντια σε αυτούς που διαχωρίζουν για να καταπιέσουν και να εκμεταλλευθούν. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν της παραπάνω απόφασης, 800 άνθρωποι που διέμεναν ως τότε στην δομή στην Σιντική, επειδή υπάγονταν στο προηγούμενο νομικό καθεστώς δηλαδή της «φιλοξενίας» (και άρα κυκλοφορούσαν ελεύθερα έξω) μεταφέρονται σε άλλες δομές που παραμένουν ανοικτές (π.χ. στων Σερρών). Ωστόσο, αυτοί οι 800 αντικαθίστανται από αυτούς που μπήκαν στην χώρα μετά τον Ιούλη του '25) και είναι πλέον διοικητικά κρατούμενοι (ενώ με τον νέο νόμο μπορεί να κρατούνται πια έως και 24 μήνες!).

Τον Αύγουστο του '25 οι συνθήκες στο καμπ γίνονται ανυπόφορες, κατάσταση που κορυφώνεται με ανθρώπους της δομής να μεταφέρονται στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Ακόμη μέχρι πρότινος, παρόλο που επισήμως είχαν διοριστεί 8 διερμηνείς, με κάποιους από αυτούς να είναι άφαντοι και μάλιστα σύμφωνα με πληροφορίες, δεν ήταν καν γνώστες των μητρικών γλωσσών των κρατουμένων. Τον Σεπτέμβρη, η δομή ήταν υπερπλήρης με 1100 άτομα συνολικά να διαμένουν σε αυτήν (!). Λίγο αργότερα, τον Οκτώβρη, έφυγαν από τη δομή όλοι οι κρατούμενοι άλλης καταγωγής (κυρίως άτομα από το Σουδάν) πέραν αυτών που είναι από Μπαγκλαντές και Αίγυπτο. Για να γίνει όμως καλύτερα αντιληπτό το τί έχουν ζήσει και τι ζουν οι μετανάστες…

ΟΙ ΤΡΑΓΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΤΟ ΚΑΜΠ

Ως προς τις συνθήκες διαβίωσης, οι κρατούμενοι στις κλειστές πτέρυγες είναι συνωστισμένοι καθώς η δομή είναι υπερπλήρης. Μένουν σε κοντέινερ σε ένα από τα πιο κρύα σημεία της χώρας, με ελλείψεις σε βασικά πράγματα: σεντόνια, σκεπάσματα, κρεβάτια, στρώματα, τουαλέτες, ντουζ, καθαρό νερό, ρούχα, τρόφιμα, είδη υγιεινής, ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Μάλιστα κατά τη διάρκεια βροχοπτώσεων μπαίνουν νερά μέσα στα κοντέινερ. Τα κοντέινερ είναι δίχωρα ή τρίχωρα με 4, 8, 16 άτομα σε 8, 12, 24 τ.μ. αντίστοιχα. Χαρακτηριστικό της τραγικής κατάστασης είναι ότι πολλοί δεν έχουν ρούχα να φορέσουν και κυκλοφορούν με κουρέλια ή γυναικεία ρούχα -φορέματα- (από ανάγκη και όχι επιλογή) και υποφέρουν από το κρύο. Ακόμη οι συνθήκες υγιεινής αντανακλώνται στις αναφορές για εκτεταμένη παρουσία εντόμων και στους κάδους που παραμένουν γεμάτοι.

Περαιτέρω απομονωτική είναι η συνθήκη της διερμηνείας που είναι ζωτικής σημασίας για τους έγκλειστους καθώς και το γεγονός πως οι μεταφραστές απαγορεύεται να μιλάνε στους κρατούμενους εκτός των επίσημων διαδικασιών. Ακόμη, μέχρι προσφάτως σύμφωνα με αναφορές, υπήρχε πλήρης έλλειψη φροντίδας υγείας. Η διοίκηση αρνούνταν οποιαδήποτε ιατρική περίθαλψη και δεν συνταγογραφούσαν ακόμα και για τα πιο καθημερινά ζητήματα όπως τα δερματικά εξανθήματα.

Οι τραγικές αυτές ελλείψεις συνδυαστικά με τον υπερπληθυσμό, έχουν τροφοδοτήσει περιπτώσεις ανταγωνισμού μεταξύ των κρατουμένων, καταλήγοντας έτσι στην επιβολή του «δίκαιου του ισχυρού» βάσει ανεπίσημης ιεραρχίας («παλαιότητα», σωματική ισχύς). Όλα τα παραπάνω τελούν υπό το "δίκαιο" του κάθε ανθρωποφύλακα καθώς η δομή βρίσκεται υπό τον έλεγχο των μπάτσων διοικητικά και πρακτικά, ενώ ήδη εδώ και καιρό αναφέρθηκαν περιστατικά εφαρμογής αστυνομικών μέτρων πειθαρχικού χαρακτήρα, άσκησης ψυχολογικής πίεσης και εκφοβισμού με τακτικά βασανιστήρια στο κοντέινερ των μπάτσων. Όλο αυτό το καθεστώς απομόνωσης και κακομεταχείρισης, έχει πυροδοτήσει πολλά ψυχικά προβλήματα για τους κρατούμενους, για τα οποία όπως γίνεται αντιληπτό δεν υπάρχει καμία μέριμνα με πολλούς να πάσχουν από κατάθλιψη και με πολλές μη καταγεγραμμένες απόπειρες αυτοκτονίας.

ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ
ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΩΝ 30 ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΤΗΣ ΣΙΝΤΙΚΗΣ

Στα μέσα Αυγούστου άνθρωποι από το καμπ μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο λόγω υποσιτισμού. Στις 18 Αυγούστου κάποιοι από τους κρατούμενους επιχείρησαν το αυτονόητο δηλαδή να δραπετεύσουν. Ωστόσο, δεν τα κατάφεραν και συνελήφθησαν. Αργότερα την ίδια μέρα οι μπάτσοι μπήκαν στον θάλαμο του ενός και τον ξυλοκόπησαν. Οι συγκρατούμενοί του τον υπερασπίστηκαν και ξεκίνησαν καθιστική διαμαρτυρία την οποία ο διευθυντής σκέφτηκε να κατευνάσει προσφέροντας 50 ζευγάρια παντόφλες. Ως επόμενο, στις 19 Αυγούστου, 266 μετανάστες ξεκινούν απεργία πείνας με αιτήματα γύρω από τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και τις καθυστερημένες διαδικασίες ασύλου. Τα αιτήματά τους δεν ικανοποιούνται.

Στις 12 Νοεμβρίου άνθρωποι στο καμπ εξεγείρονται, κόβουν τα σύρματα στον φράχτη και προσπαθούν να αποδράσουν. Απευθείας, κατέφθασαν ΟΠΚΕ όπου έριξαν κρότου λάμψης και χημικά, σύμφωνα με Σερραϊκά μέσα. Οι μπάτσοι λένε πως κανείς δεν απέδρασε και ότι δύο ανθρωποφύλακες τραυματίστηκαν ελαφρά. Είναι ενδεικτικό πως από τα ελάχιστα δημοσιεύματα που υπήρξαν, όλα είχαν αποκλειστική πηγή τα δελτία τύπου των μπάτσων, χωρίς φυσικά να αναφέρουν τίποτα για τις συνθήκες κράτησης, την υγεία των κρατουμένων και τους λόγους της εξέγερσης. Την επόμενη μέρα 30 κρατούμενοι περνούν αυτόφωρο δίχως να έχουν την επιλογή δικής τους υπεράσπισης και καταλήγουν να καταδικάζονται σε 3 χρόνια φυλάκισης και 450 ευρώ ο καθένας ενώ ένας από αυτούς καταδικάζεται σε 3 χρόνια και 7 μήνες χωρίς αναστολή. Με την ολοκλήρωση της δικής των 30 μεταναστών και την καταδίκη τους, διαχωρίστηκαν σε διάφορες φυλακές σε όλη την ελληνική επικράτεια. Εκδικητικά σε αυτή την προσπάθεια απόδρασης, η διοίκηση τοποθετεί δυνάμεις των ΜΑΤ έξω από την πύλη που φυλάνε σταθερά νυχθημερόν το καμπ. Οι 30 κρατούμενοι άσκησαν έφεση, καταγγέλλοντας τη διαδικασία ως άδικη και απαλλαγμένη από θεμελιώδη στοιχεία δίκαιης δίκης (διερμηνεία, χρόνος προετοιμασίας, πρόσβαση σε δικηγόρο) καθώς μεταξύ άλλων, η δίκη και καταδίκη τους έγινε με απουσία διερμηνείας, σε μια γλώσσα που δεν καταλάβαιναν!

Στα μέσα Μαρτίου '26 οι μετανάστες στη δομή της Σιντικής Σερρών, επιμένουν να διαδηλώνουν για τις συνθήκες κράτησης στο κρύο, την πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και ρουχισμό, και ενάντια στην αδιαφάνεια και μη ενημέρωση ως προς τις διοικητικές διαδικασίες για τις αιτήσεις ασύλου και την περίοδο κράτησης τους.

Σαν αποτέλεσμα των αγώνων των μεταναστών πλέον υποχρεούνται και οι κλειστές δομές να έχουν και να λειτουργούν όλες τις υπηρεσίες που προβλέπονται και για τις ανοιχτές (ιατρείο, κοινωνικές λειτουργούς, ψυχολόγους). Χωρίς να υποστηρίζουμε πως αυτές οι δομές επαρκούν ούτε στο ελάχιστο για τους έγκλειστους μετανάστες της Σιντικής, το γεγονός πως δεν προβλέπονταν στην έναρξη των ειδικών κλειστών δομών, όπως είναι η Σιντική, λέει από μόνο του πολλά.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ ΚΑΜΠ ΣΙΝΤΙΚΗΣ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑ ΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Οι άνθρωποι σε αυτόν τον τόπο, ζούμε σε συνθήκες διαρκούς επισφάλειας και διαβίωσης μέρα με την μέρα, μήνα με τον μήνα. Τα αφεντικά έχουν τώρα και νομικά όπλα ώστε να μας ξεζουμίζουν για 13 ώρες την ημέρα, ενώ όποτε βγαίνουμε στους δρόμους στέλνουν μπάτσους να μας δείρουν. Πρέπει να ρίχνουμε μια ζαριά κάθε φορά που μπαίνουμε σε τρένο και να παίρνουμε μια βαθιά ανάσα κάθε φορά που ανοίγουμε λογαριασμό ρεύματος. Για κάποιους από εμάς όμως η επίθεση δεν σταματάει εκεί.

Το ελληνικό κράτος που ενεργά στηρίζει και συμμετέχει στην γενοκτονία στην Παλαιστίνη, στην απέναντι ακτή της Μεσογείου, καταβάλει συστηματική προσπάθεια ώστε να μετατρέψει ολόκληρη την θάλασσα σε νεκροταφείο και πεδίο κυνηγιού ανθρώπων για τον κάθε αποκτηνωμένο λιμενόμπατσο. Σε κάθε επίπεδο του ο κρατικός και παρακρατικός μηχανισμός, σε σύνορα, σε ΑΤ, σε δικαστήρια, σε καμπ, σε φυλακές (και όχι μόνο) με νομικά και γραφειοκρατικά μέσα, ή/και με ωμή συστηματοποιημένη βία και εγκλεισμό, λειτουργεί ώστε να διαχωρίζει, να υποτιμά, να εξοντώνει κοινωνικά και φυσικά μετανάστριες και μετανάστες σε επίπεδο που πλέον τους αρνείται την ανθρώπινη ιδιότητα, όπως ομολογεί και ο μπάτσος που φώναζε έγκλειστο στην Σιντική "σκύλο". Όσες από εμάς πλήττονται και από αυτούς τους μηχανισμούς είμαστε για το κράτος και τα αφεντικά εργατικό δυναμικό προς ακόμη εντατικότερη εκμετάλλευση, όταν συμφέρει, και προς φυλάκιση, απέλαση ή εξόντωση όταν δεν συμφέρει. Το σύστημα αυτό, σε όλη την διασύνδεσή του με την γενικευμένη ζοφερή κανονικότητα, ονομάζεται θεσμικός ρατσισμός, και δεν είναι τίποτε άλλο παρά η πιο οξεία και εντατική μορφή του πολέμου που μαίνεται εναντίων όλων μας στα κάτω στρώματα της κοινωνίας. Ο θεσμικός ρατσισμός αποτελεί απαραίτητο οπλοστάσιο ώστε το κράτος να μας διαχωρίζει, να μας πειθαρχεί και να μας ξεφορτώνεται, επιτρέποντας στον καπιταλισμό να υποτιμά μαζικά ανθρώπινες ζωές και σχέσεις και να κερδοφορεί.

Ο πρόσφατος νόμος Βορίδη-Πλεύρη, όπως και η υπουργική απόφαση Χρυσοχοΐδη για τις αστυνομικές δυνάμεις κατοχής σε Ρομά οικισμούς, αναβαθμίζουν την πραγματικότητα του θεσμικού ρατσισμού, όπως και συνολικά αναβαθμίζονται οι συνθήκες φτωχοποίησης, ποινικής τρομοκρατίας και πολεμικής εμπλοκής. Η παραμονή στην χώρα χωρίς παραχώρηση ασύλου, δηλαδή η ίδια η ύπαρξη ανθρώπων, τιμωρείται με ποινική φυλάκιση, ενώ μεγαλώνουν τα νόμιμα περιθώρια διοικητικής κράτησης -φυλάκισης δηλαδή- χωρίς κανένα αδίκημα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του κράτους. Μάλιστα, διευκολύνεται και επιταχύνεται η διαδικασία απόρριψης ασύλου καταλήγοντας σε επαναπροωθήσεις των μεταναστών στις χώρες από όπου επέλεξαν αρχικά και με ρίσκο να φύγουν. Η υπόθεση των έγκλειστων στην Σιντική αποτελεί εφαρμογή αυτής της αναβάθμισης, ενώ μας θυμίζει κάτι που είναι ευρέως γνωστό, πως όσο άθλιος και αν είναι ο νόμος πάντα το κράτος θέλει την πραγματικότητα πέντε επίπεδα πιο βάρβαρη.

Το καμπ της Σιντικής αποτελεί παράδειγμα αθλιότητας για το κράτος, καθώς μοιάζει να είναι ένα από τα πιο απομονωμένα καμπ, ενώ η λειτουργία του ως στρατόπεδο συγκέντρωσης είναι ολοκληρωμένη. Θεωρούμε πως η βαρβαρότητα που εξαντλείται στο συγκεκριμένο καμπ, αναδεικνύει τη σαπίλα όλης της κοινωνίας και του κράτους κι αποτυπώνει στο μεγαλείο του τον φυλετικό ρατσισμό. Όσο αποκομμένους κι αν θέλουν τους μετανάστες απο τον αστικό ιστό και έγκλειστους στη φυλακή εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε και να φέρουμε στο προσκήνιο τους αγώνες τους. Τόσο για αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν σε αυτές τις άθλιες συνθήκες του καμπ όσο και για τους 30 φυλακισμένους που τιμωρήθηκαν για την αυτονόητη πράξη της απόδρασης από αυτό το κολαστήριο. Οι μετανάστες του καμπ Σιντικής διεκδικούν τα αυτονόητα, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής, φάρμακα, γιατρούς, χαρτιά για μετακίνηση και την ελευθερία τους. Να μη κλείνουμε τα μάτια μας στους βασανισμούς και την αθλιότητα που επιβάλλει το κράτος και ο φασισμός. Να μην αποδεχτούμε τη σκλαβιά και την απανθρωποποίηση ως όρο ζωής.

ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΤΩΝ ΚΑΜΠ, Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

FREE 30 OF SINTIKI

ΘΕΛΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ, ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ

Μαχαλάς, Ανοιχτή Αντιρατσιστική Συνέλευση στη Δυτική Θεσσαλονίκη