Δευτέρα 16 Μαρτίου 2026 στις 9.00 πμ
Κάλεσμα στη δίκη σχετικά με την πορεία έναντια στον νόμο για...
[Δευ 16/03, 09:00, Ευελ., κτ. 9] Κάλεσμα στη δίκη σχετικά με την πορεία έναντια στον νόμο για τις διαδηλώσεις τον Ιούλιο του '20
Το καλοκαίρι του 2020 κατατίθεται προς ψήφιση ο περίφημος νόμος «περί δημόσιων υπάιθριων συναθροίσεων» . Την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδιού στις 9 Ιούλη, πραγματοποιείται μαζικότατη και δυναμική διαδηλώση στο κέντρο της Αθήνας η οποία πλαισιώνεται από όλο το φάσμα του κινήματος, διεκδικώντας το σπάσιμο της τρομοκρατίας που πήγαινε να επιβληθεί και την ανάκληση της εκτρωματικής νομοθεσίας, έμπρακτα.
Το καλοκαίρι του 2020 κατατίθεται προς ψήφιση ο περίφημος νόμος «περί δημόσιων υπάιθριων συναθροίσεων». Ένα ακόμα βέλος στην κατασταλτική φαρέτρα του κράτους, η συγκεκριμένη νομοθεσία - με τίτλο που παραπέμπει σε νομοθετήματα της επτατετίας - αποσκοπούσε στο να διεμβολήσει ένα από τα πιο θεμελιώδη εργαλεία του ευρύτερου ανταγωνιστικού κινήματος, αυτό της διαδήλωσης. Πιο συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο αυτό όριζε πως οποιαδήποτε διαδήλωση δεν έχει αδειοδοτηθεί από την αστυνομία μπορεί να θεωρηθεί παράνομη, γεγονός που δίνει το πράσινο φως για την κατά το δοκούν καταστολή της. Παράλληλα, αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει έναν διαχωρισμό «νόμιμων» και «παράνομων» διαδηλώσεων, ορίζοντας με αυτόν τον τρόπο ποιές μορφές ή περιεχόμενα αγώνα είναι αποδεκτά και ποιά όχι. Ο ορισμός «διαμεσολαβητών» από τις ένστολες κρατικές συμμορίες, στις οποίες θα έπρεπε ν α απευθύνεται ο «οργανωτής» των πορειών, αλλά και να καταγγέλει ή να καταδίδει τυχόν «ύποπτες κινήσεις», η ρύθμιση από τις αρχές του τρόπου ή και του δρομολογίου που θα ακολουθήσει η πορεία, ή αν θα επεκταθεί σε ολόκληρο το δρόμο ή θα τεθεί στον περιορισμό της μιας λωρίδας, αφήνεται στη δημιουργική κρίση των αρχών. Των ίδιων αρχών που θωρακίζουν νομοθετικά και κατασταλτικά το κράτος απέναντι στις κοινωνικές αντιδράσεις που προκαλούν οι πολιτικές του.
Σχεδόν 6 χρόνια μετά, ο νόμος για τις διαδηλώσεις έχει σπάσει στην πράξη, καθώς ο κόσμος του αγώνα συνεχίζει απρόσκοπτα και κατεβαίνει στους δρόμους, ορθώνοντας ανάστημα απέναντι στον κόσμο της εκμετάλλευσης, παρά το κόστος, τις μεθοδεύσεις, την επιστράτευση του συνόλου των κατασταλτικών εργαλείων απέναντι σε όποιον και όποια αγωνίζεται. Αποτελεί δε ένα μόνο σημείο, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, που εφαρμόστηκε εμφατικά την περίοδο της καραντίνας, η οποία είχε προηγηθεί. Με τα lockdown και την αστυνόμευση ως μόνο μέσο ρύθμισης της ζωής, της κίνησης στο δρόμο, το κλείσιμο των πανεπιστημιακών χώρων και το άδειασμα των πλατειών, τα αντεργατικά νομοσχέδια, την απαγόρευση των διαδηλώσεων και των αγώνων πάσης φύσεως. Ενορχηστρώθηκε από τις φωνές που έδιναν χώρο στις ζαρντινιέρες του τότε δημάρχου Μπακογιάννη και του μεγάλου περιπάτου του, τις εκκενώσεις κατειλημμένων χώρων και εστιών αντίστασης, τη βίαιη μεταλλαγή του κέντρου της πόλης και τον εκτοπισμό των φτωχώτερων στρωμάτων.
Οι διαδηλώσεις αποτελούν ίσως το πιο βασικό μέσο με το οποίο ιστορικά οι από τα κάτω αυτού του κόσμου, μπορούν να διεκδικούν, να αντιστέκονται και να θέτουν τα ζητήματα που τους καταδυναστεύουν επί τάπητος, απένταντι στο status quo. Από την εξέγερση των χωρικών στην Αγλία του 14ου αιώνα, την Γαλλική Επανάσταση, τις διαδηλώσεις της εργατικής Πρωτομαγιάς για το 8ωρο στο Σικάγο το 1886, εως τις Σουφραζέτες, την εξέγερση του Stonewall, τις διαδηλώσεις απέναντι στη Χούντα και τον Δεκέμβρη του '08, μέχρι τις αντιπολεμικές πορείες των ημερών μας, σε αλληλεγγύη με τους λαούς της Παλαιστίνης και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής που βομβαρδίζονται από τους διεθνείς φονιάδες των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΙΣΡΑΗΛ, το γέμισμα των δρόμων σε όλες τις πόλεις ανα την ελλάδα ενάντια στο κρατικό έγκλημα στα Τέμπη, τις κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και γιατρών, τους αγώνες ενάντια στα αναπτυξιακά τους σχέδια στις περιοχές που ισοπεδώνονται για να χτστούν ξενοδοχεία, τις πορείες των φεμινιστικών αγώνων αλλά και αυτές ενάντια στις κρατικές δολοφονίες μεταναστών σε Πύλο, τμήματα, χερσαία και θαλάσσια σύνορα- οι πορείες έχουν αποτελέσει ταξικά αναχώματα, εκφράσεις οργής απέναντι σε κρατικά εγκλήματα αλλά και κινητήριο μέσο για πληθώρα διεκδικήσεων, που έχουν διαμορφώσει την πραγματικότητα όπως την γνωρίζουμε σήμερα, και πάντα στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που η εξουσία κινείται. Ως εκ τούτου έχει αποτελέσει διαχρονικά αντικείμενο καταστολής.
Ο περιορισμός της διαδήλωσης μέσω νομοθετημάτων-ομπρέλα, με επαρκώς αίωλη ερμηνεία προκειμένου να μπορεί να εφαρμοστεί κατά το δοκούν συντάται ουκ ολίγες φορές στην πρόσφατη ιστορία τόσο διεθνώς όσο και εγχώρια. Το πρώτο διάταγμα του Ράιχσταγκ στη ναζιστική γερμανία, τα πολλαπλά νομοθετήματα κατά τη διάρκεια του Απαρτχάιντ στη νότια Αφρική απέναντι στους κομμουνιστές, ο νόμος περί «δημόσιας τάξης» στην βόρεια Ιρλανδία το 1987 απένταντι στο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, ο νόμος περί συναθροίσεων της χούντας στην Ελλάδα και πολλά ακόμα, έχουν αποτελέσει προσπάθειες, είτε με πιο έμμεσο είτε με πιο άμεσο τρόπό, να περιστείλουν την έκφραση των κοινωνικών αντιστάσεων στο δρόμο. Στο ίδιο ιστορικό πλαίσιο εντάσεται και η συγκεκριμένη μεταρρύθμιση του 2020.
Την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδιού στις 9 Ιούλη, πραγματοποιείται μαζικότατη και δυναμική διαδηλώση στο κέντρο της Αθήνας η οποία πλαισιώνεται από όλο το φάσμα του κινήματος, διεκδικώντας το σπάσιμο της τρομοκρατίας που πήγαινε να επιβληθεί και την ανάκληση της εκτρωματικής νομοθεσίας, έμπρακτα. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης και σε μια καθ' όλα γνώριμη κατάσταση, πληθώρα των δυνάμεων καταστολής επιδίδονται σε σε ένα όργιο επιθέσεων απέναντι σε διαδηλώτες, επιθέσεις οι οποίες εκτείνονται τόσο χρονικά όσο και σε ένταση. Διμοιρίες της ομάδας Δράση, ενεργούν απέναντι στον κόσμο με χαρακτηριστικά πογκρόμ, εμβολίζοντας με τις μηχανές τους διαδηλωτές και συνεχίζοντας με ξύλο και χημικά. Μέσα στην γενικευμένη ένταση, πραγματοποιείται πληθώρα συλλήψεων στον σωρό, και φορτώνονται κατηγορίες-καρμπόν κακουργηματικού χαρακτήρα στις περισσότερες από αυτές, συνοδευόμενες φυσικά με «δασκαλεμένες» καταθέσεις αστυνομικών ώστε να μπορέσει να στηθεί το παραμύθι της ΕΛΑΣ. Σε μια επίσης γνώριμη πρακτική της αστυνομίας ανά τα χρόνια, φορτώνεται βαριοπούλα σε συλληφθέντα, η οποία βρίσκεται κοντά στο σημείο της σύλληψης, με τους Δ να φωνάζουν «Βάλ' τη του στην τσάντα» εν μέση οδώ. Πρακτική τυπική για την ΕΛΑΣ προκειμένου να στοιχειοθετήσει τυχαίες συλλήψεις, η οποία μάλιστα επαναλμβάνεται μια εβδομάδα αργότερα με το φύτεμα μολότοφ on camera σε διαδηλωτές αντιφασιστικής πορείας στην Βικτώρια.
Οι τυχαίες διώξεις αγωνιζόμενων υποκειμένων αποτελούν κρατική κατασταλτική επιλογή και έχουν πολλαπλή στόχευση. Αποσκοπούν στην ενστάλλαξη του φόβου σε όποιο επιλέγει να αγωνίζεται μέσω του παραδειγματισμού, περνώντας το μήνυμα ότι οποιοδήποτε μπορεί να βρεθεί στην ίδια θέση. Τοποθετεί σε δικαστική ομηρία τα ίδια τα υποκείμενα με πολυετείς υποδικίες και περιοριστικούς όρους - 5.5 χρόνια στην συγκεκριμένη υπόθεση - περιορίζοντας τις ελευθερίες τους με αίωλες αιτιάσεις. Παράλληλα επιτρέπει στο κράτος και στην ΕΛΑΣ να κάνουν λόγο για «αποδοτική διαχέιριση» και στους μπάτσους να χτίζουν γαλόνια και καριέρες πάνω στις ζωές μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του γεγονότος ότι οι συλλήψεις στον σωρό αποτελούν πολιτική επιλογή διαχείρισης των διαδηλώσεων είναι ότι στη συγκεκριμένη υπόθεση ο Χρυσοχοϊδης, αγαπημένος Υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ πάσης φύσεως κυβέρνησης, έκανε δηλώσεις για τον αριθμό των συλλήψεων πριν καν μεταφερθούν οι προσαχθέντες στη ΓΑΔΑ. Τα διογκωμένα και επίπλαστα κατηγορητήρια, τα ψευδή ενοχοποιητικά στοιχεία, οι «δημιουργικές» καταθέσεις των αστυνομικών αποτελούν τα μέσα υλοποίησης της ποινικής καταστολής όσων επιλέγουν να μην μένουν απαθείς απέναντι στην υποβάθμιση των ζωών τους.
Απέναντι στην επίθεση κράτους κεφαλαίου, επανέρχονται επίμονα οι απαντήσεις και η επιλογή αγωνα με έκφραση τόσο στους δρόμους όσο και σε κάθε πεδίο, σε κάθε γειτονιά σε κάθε χώρο εργασίας, όσων αναλαμβάνουν να δράσουν απέναντι σε αυτό που παρουσιάζεται σαν προδιαγεγραμμένο μέλλον. Την πραγματικότητα της θανατοπολιτικής, των πολέμων, της αναζοπύρωσης εθνικιστικών φρονημάτων, της βίαιης φτωχοποίησης όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνιας, των θανάτων στα εργοστάσια και στα λιμάνια. Και παρά τη βία του κράτους, παρά την υπεροπλία της καταστολής, παρά την αναβάθμιση των νομικών εργαλείων εις βάρος των από τα κάτω, ο αγώνας για έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης συνεχίζεται.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΙΣΟΤΗΤΑΣ, ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΔΕΥΤΕΡΑ 16/3, 9:00, κτίριο 9
Πρωτοβουλία συλληφθέντων της πορείας ενάντια στο νόμο για τις διαδηλώσεις
Ευελπίδων 16.03 | Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια για τα συλληφθέντα της πορείας ενάντια στο νόμο για τις διαδηλώσεις
Δευτέρα, 16 Μαρτίου, Δικαστήρια Ευελπίδων, 9:00, κτήριο 9 - Συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα της πορείας το καλοκαίρι του 2020 ενάντια στο νόμο για της διαδηλώσεις.
Στηρίζουμε τη συγκέντρωση αλληλεγγύης στα συλληφθέντα της πορείας το καλοκαίρι του 2020 ενάντια στο νόμο για της διαδηλώσεις
Δευτέρα, 16 Μαρτίου - Δικαστήρια Ευελπίδων, 9:00, κτήριο 9
Στις 9 Ιουλίου του 2020 τεράστιο πλήθος κόσμου κατέβηκε στο δρόμο διεκδικώντας έμπρακτα το σπάσιμο της τρομοκρατίας που πήγαινε να επιβληθεί με ένα ακόμα νομοθέτημα έκτρωμα. Στόχο αυτή τη φορά αποτελούσε το αδιαμφισβήτητο και διαχρονικό μέσο αγώνα που χρησιμοποιούν οι από τα κάτω ανά τον κόσμο: η διαδήλωση. Η ψήφιση του νόμου περιορισμού των διαδηλώσεων όριζε, μεταξύ άλλων, την αδειοδότηση και διαμεσολάβηση των κινητοποιήσεων από την αστυνομία, την διάκριση σε «παράνομες» και «νόμιμες» διαδηλώσεις, τον ορισμό «οργανωτών» των διαδηλώσεων οι οποίοι θα καταγγέλλουν τυχόν «ύποπτες κινήσεις», τη ρύθμιση από τους μπάτσους του δρομολογίου της πορείας ή το αν «δικαιούται» να κλείσει όλο τον δρόμο ή μία λωρίδα μόνο. Η διασφάλιση της απρόσκοπτης κυκλοφορίας του εμπορεύματος και η μη διατάραξη της καπιταλιστικής «κανονικότητας», μπαίνει σαν προμετωπίδα, στην αυγή της κρίσης και των αγώνων που έρχονται.
Η περίοδος των lock down και της καραντίνας αποτέλεσαν για το κράτος το δοκιμαστικό πεδίο για την επιβολή μιας σειράς μέτρων ευθείας επίθεσης σε κοινωνικά και ταξικά κεκτημένα, η ένταση της οποίας αυξάνεται αμείωτα μέχρι σήμερα. Συμπληρωματικά στην αύξηση της καταστολής, την επαναρρύθμιση της εργασίας, της εκπαίδευσης, της υγείας, σε πλήρη σύμπλευση με τις ήδη σε ισχύ εξευγενιστικές διαδικασίες στο κέντρο, επιχειρήθηκε να χτυπηθεί ένα από τα βασικά μέσα αντίστασης που έχουν τα κινήματα, η πορεία και το πεδίο του δρόμου. Η εφαρμογή άλλωστε του δόγματος Νόμος και Τάξη που παίζει κατ'επανάληψη η νεοφιλελεύθερη πραγματικότητα για να ταϊσει το φιλοθεάμον της κοινό και να εκφοβίσει όσα επιλέγουν να σταθούν ανάχωμα στην επίθεσή τους, δεν περιορίζεται στα χημικά και τις συλλήψεις, στο πλαίσιο μιας διαδήλωσης. Πάει χέρι -χέρι με τους βασανισμούς και βιασμούς στα τμήματα, τις επιθέσεις στις πορείες των γειτονιών, τις κρατικές δολοφονίες ρομά στο δρόμο για κλεμμένες βενζίνες. Πάει χέρι χέρι με τις εξώσεις φτωχοποιημένων στρωμάτων από τα σπίτια τους, προς χάριν των fund που θα το «αξιοποιήσουν»επενδυτικά, με τις επιθέσεις σε εργαζόμενους που απεργούν, με τη στοχοποίηση όσων αρνούνται την πραγματικότητα της υποταγής στα πολεμικά κελεύσματα των καιρών μας. Γεμίζει τις λίστες με εμπλεκόμενους μπάτσους σε συστήματα trafficking, προστατεύει μαγαζιά και παραμάγαζα του μαύρου κεφαλαίου, συμπορεύεται με τις πολιτοφυλακές των φασιστών και του ακροδεξιού συφερτού.
Οι απαντήσεις λοιπόν που δόθηκαν την ημέρα της ψήφισης του νομοσχεδίου στο δρόμο, με τη συμμετοχή και την κινητοποίηση κόσμου από κάθε κινηματικό πεδίο, ακολουθήθηκαν από ένα όργιο καταστολής, με τις διμοιρίες των ΜΑΤ να πνίγουν την πορεία στα χημικά, και με τις περίφημες ομάδες Δέλτα να διεμβολίζουν μηχανοκίνητα τόσο την πορεία στην κάθοδό της από το Σύνταγμα, όσο και στο πέρας αυτής. Μια δολοφονική πρακτική των δελτάδων με μακρά ιστορία, για την οποία έχουν πλήρη και συστηματική κάλυψη από την πολιτική τους ηγεσία. Οι συλλήψεις στο σωρό που ακολούθησαν, με τον Χρυσοχοϊδη να τις ανακοινώνει πριν καν τα συλληφθέντα μεταφερθούν στην ΓΑΔΑ, και το φόρτωμα κακουργημάτων - καρμπόν σε κάποια από αυτά - αποτέλεσε την συνέχεια της κατασταλτικής κρατικής μανίας. Πεντέμισι χρόνια μετά, κατά τη διάρκεια των οποίων οι περιοριστικοί όροι και το καθεστώς υποδικίας διατηρήθηκαν στο ακέραιο για τους περισσότερους αγωνιστές, τα διωκόμενα συντρόφια καλούνται στα δικαστήρια για να «απολογηθούν» για το αυτονόητο: την υπεράσπιση της συμμετοχής τους στη διαδήλωση.
Από εκείνη την μέρα, μέχρι και σήμερα, ο κόσμος του αγώνα έχει δείξει παρολαυτά επανειλημμένα πως απάντηση στην καταστολή δεν μπορεί παρά να είναι η αντίσταση. Το νομοσχέδιο καταργείται στην πράξη, με πλήθος αγωνιζόμενου κόσμου να διεκδικεί και να κερδίζει το δρόμο αδιαμεσολάβητα, κόντρα στο φόβο που κράτος και μπάτσοι επιδιώκουν να διαχύσουν. Φωνάζοντας πως ο δρόμος και οι όροι με τους οποίους πορευόμαστε σε αυτόν, ορίζονται, διαφυλάσσονται, διαμορφώνονται, μόνο από όσους και όσες αγωνίζονται. Ούτε από το κράτος ούτε από τους ένστολους φρουρούς του.
Αναγνωρίζοντας πως η δίκη αυτή δεν αποτελεί παρά μία ακόμα απόπειρα του κράτους να τρομοκρατήσει και να καταστείλει τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας και προτάσσοντας την αλληλεγγύη μας στα συντρόφια που δικάζονται, καλούμε στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στις 16Μαρτίου, στα Δικαστήρια Ευελπίδων, κτ. 9, 9:00.
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Αναρχικό στέκι Υπόκεντρο
Αραχώβης 42
ypokentro.espivblogs.net