kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Συγκέντρωση για τις δολοφονημένες εργάτριες του εργοστασίου Βιολάντα

Ως πρώτη αντανακλαστική κίνηση για αυτές τις εργατικές δολοφονίες, καλούμε σε μικροφωνική συγκέντρωση στο Μοναστηράκι, την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, στις 19:00.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας 26 Γενάρη, επτά εργαζόμενοι τραυματίζονται και πέντε εργάτριες χάνουν τη ζωή τους μετά από έκρηξη που σημειώθηκε στο εργοστάσιο Βιολάντα, στα Τρίκαλα. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, η έκρηξη σημειώθηκε στο υπόγειο του εργοστασίου και μονάχα οι εργαζόμενοι που ήταν σε διάλειμμα ή κοντά στην είσοδο κατάφεραν να σωθούν/γλυτώσουν. Η σφοδρότητα της έκρηξης ήταν τόσο μεγάλη που το εργοστάσιο «κόπηκε» στα δύο, ενώ η φωτιά έκαιγε για ώρες.

Εν έτη 2026, μία εταιρία που θεωρείται από κυβερνητικούς εκπροσώπους και συστημικά ΜΜΕ ως «καινοτόμα»/πρότυπο/νέας γενιάς, δεν διαθέτει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και ασφάλειας για τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες του. Πανομοιότυπα άρθρα δημοσιεύονται στο διαδίκτυο διαφημίζοντας την επιχειρηματικότητα του ιδρυτή και διευθύνοντος συμβούλου, Κωνσταντίνου Τζιωρτζιώτη, χωρίς βέβαια να παραλείπουν να μιλήσουν υποκριτικά για την «τραγικότητα του δυστυχήματος».

Ένα ακόμα δυστύχημα που προστίθεται στη μακριά λίστα των εργοδοτικών δολοφονιών. Αυτή η μαύρη λίστα είναι πάντοτε ελλιπής και παραπλανητική, καθώς τα περισσότερα ατυχήματα ή δυστυχήματα που γίνονται εν ώρα εργασίας και οφείλονται σε εργοδοτική αμέλεια ή ελλειπή μέτρα ασφαλείας και προστασίας των εργαζομένων, δηλώνονται με άλλα, αδιευκρίνιστα, αίτια.

Οι ελλείψεις αυτές δεν είναι ούτε αποτέλεσμα αμέλειας ενός ατόμου, ούτε οφείλονται σε «ανθρώπινο λάθος». Γίνονται εν γνώση των αφεντικών και συστηματικά, με στόχο τη μεγιστοποίηση του κέρδους των εταιριών.

Για εμάς οι δολοφονημένες εργάτριες και οι δολοφονημένοι εργάτες δεν είναι απλά αριθμοί σε μια λίστα, είναι άνθρωποι που μια μέρα πήγαν στην δουλεία και δεν ξαναγυρίσαν πίσω. Εκείνο το 8ωρο, εκείνη η νυχτερινή βάρδια σε εργοστάσιο, εκείνες οι στιγμές στον δρόμο με το μηχανάκι ή πάνω στην σκαλωσιά του εργοτάξιου βαφτήκαν με αίμα. Και έμειναν χαραγμένες στο ημερολόγιο να μας υπενθυμίζουν ότι στο βωμό του κέρδους οι ανθρωπινές ζωές δεν έχουν καμία αξία για τα αφεντικά.Ο ταξικός πόλεμός είναι εδώ

Η Αγάπη Μπουνόβα, Βασιλική Σκαμπαρδώνη, Έλενα Κατσαρού, Σταυρούλα Μπουκουβάλα, Αναστασία Νασιού έφυγαν για τη δουλειά τους, και δεν επέστρεψαν ποτέ στο σπίτι.

Ως πρώτη αντανακλαστική κίνηση για αυτές τις εργατικές δολοφονίες, καλούμε σε μικροφωνική συγκέντρωση στο Μοναστηράκι, την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου, στις 19:00.

Πάνω από δύο δεκαετίες, ζούμε σε έναν κόσμο αλλεπάλληλων κρίσεων (οικονομικών, πολιτικών, πολεμικών, οικολογικών κτλ). Τα κράτη για να τις διαχειριστούν επιβάλλουν διαρκώς πολιτικές που πλήττουν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα και καθεστώς εξαίρεσης. Από το 2001 και τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» επιβιώνουμε σε καθεστώς εξαίρεσης, που ολοένα και στενεύει. Με διάφορες διακυμάνσεις και παράλληλη «αθέτηση» του όποιου κοινωνικού συμβολαίου, το καθεστώς εξαίρεσης σήμερα αποτελεί έναν βρόγχο που στενεύει με σκοπό, είτε να υποταχτούμε, είτε να μας καταστείλει εάν σηκώσουμε κεφάλι.Σε αυτό το καθεστώς πρέπει να συνυπολογιστεί η παγκόσμια στροφή προς τον φασισμό ή την ακροδεξιά, η συντηρητικοποίηση των κοινωνιών, η πολεμική προετοιμασία και ο μιλιταρισμός, το δόγμα «νόμος και τάξη» και η ροπή των κυρίαρχων του κόσμου προς έναν ακόμη παγκόσμιο πόλεμο με ανυπολόγιστες συνέπειες. Η παραπάνω συγκυρία διαλύει το αφήγημα των εξουσιαστών για το «ποιοι είναι οι τρομοκράτες» και το «ποιοι διακινδυνεύουν τους πληθυσμούς» και επιστρέφει τα ερωτήματα αυτά ως κατηγορίες σε μία ωμή και βίαιη πραγματικότητα.

Η ιστορία φαίνεται ότι θα επαναληφθεί με ακόμη πιο καταστροφικούς όρους. Το μέτωπο στην Ουκρανία συνεχίζει να παράγει θάνατο και η Παλαιστίνη βομβαρδίζεται ή δέχεται επιθέσεις συνεχώς, λιμοκτονεί και παγώνει μετά την «εκεχειρία». Η Βενεζουέλα χτυπήθηκε από τις ΗΠΑ και η Γροιλανδία απειλείται ευθέως. Άλλα μέτωπα στην Αφρική ή την Ασία συμφωνούν για «ειρήνη» ή διαφωνούν, και συνεχίζουν το μακελειό.

Το ελληνικό κράτος λειτουργεί και αυτό με τους ίδιους όρους, εναρμονισμένο με την παγκόσμια συγκυρία. Έτσι, έχει επενδύσει στην καταστολή ώστε να επιβιώσει και να οχυρωθεί περισσότερο. Τα κράτη γνωρίζουν καλά ότι σε εμπόλεμες περιόδους πρέπει να έχουν πειθαρχημένο πληθυσμό, ώστε να είναι και πρόθυμος να πεθάνει για την πατρίδα. Έτσι, ο πρώτος που θα χτυπηθεί είναι ο εσωτερικός εχθρός. Όμως, το κράτος ορίζει ποιος είναι ο εσωτερικός εχθρός, άρα και πόσο μπορεί να ξεχειλώσει αυτή τη δεξαμενή ανθρώπων που αντιστέκονται.

Η επένδυση στην καταστολή είναι παντού γύρω μας. Κινητοποιήσεις για τα δημοτικά σχολεία από γονείς, παιδιά και δασκάλους: χημικά. Μπλόκα από αγρότες και διαμαρτυρίες από κτηνοτρόφους: ξύλο, κυνηγητό και χημικά. Συνελεύσεις γειτονιών για τους δημόσιους χώρους οι οποίοι λεηλατούνται από την ανάπτυξη: λοιδορία και στοχοποίηση κατοίκων που κινητοποιούνται. Φοιτητά που αντιστέκονται στην κατάργηση πανεπιστημιακού ασύλου, την πανεπιστημιακή αστυνομία, τα ερευνητικά για μπάτσους, στρατό και καταστολή: διώξεις, καταδίκες και διαγραφές φοιτητών. Πορείες αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη (7 Οκτώβρη), μνήμης στον Κυριάκο Ξυμητήρη και 6ης Δεκέμβρη: ξύλο, απαγορεύσεις και συλλήψεις στον σορό.

Τι άλλο να εγγυηθεί σήμερα, ένα σύγχρονο κράτος; Συγκάλυψη κρατικών και καπιταλιστικών εγκλημάτων. Περαιτέρω εμπλοκή στα πολεμικά μέτωπα. Φτωχοποίηση και ακρίβεια. Κατασπατάληση κρατικών πόρων από κομματικούς παράγοντες, επενδύσεις σε τεράστιες κατασκευαστικές που σακατεύουν τους εργάτες, πλουτισμός για λίγους. Για τους υπόλοιπους, επιβίωση...

Κι όμως, υπάρχουν άνθρωποι, νέοι, νέες, γειτόνισσες και φοιτητά, εργάτριες και άνεργα που αντιστέκονται, παρ' όλη τη ζοφερή εικόνα που τα κράτη έχουν υφάνει. Εξεγέρσεις, αντιστάσεις, αλληλεγγύη και συντροφικότητα ανθίζουν κόντρα στους καιρούς που όλα φαίνονται τελειωμένα και στο χείλος της καταστροφής. Υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Κυριάκο που οπλίστηκαν και αγωνίστηκαν ενάντια στο κράτος και το κεφάλαιο σε μία συγκυρία οριακή.

Για την υπόθεση της έκρηξης σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους,
τον χαμό του συντρόφου Κυριάκου Ξυμητήρη και τις διώξεις που ακολούθησαν

Το μεσημέρι της 31ης Οκτώβρη 2024 λαμβάνει χώρα έκρηξη σε διαμέρισμα στους Αμπελόκηπους. Μέσα στο διαμέρισμα ο σύντροφος και αναρχικός ένοπλος αγωνιστής Κυριάκος Ξυμητήρης χάνει τη ζωή του από την έκρηξη κατά τη διάρκεια επεξεργασίας εκρηκτικών υλών από τον ίδιο. Ταυτόχρονα η συντρόφισσα Μαριάννα Μανουρά τραυματίζεται βαριά από την έκρηξη και μεταφέρεται χωρίς τις αισθήσεις της στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός.Ο χαμός του συντρόφου Κυριάκου, ενός αναρχικού με συνεπή παρουσία σε μία μεγάλη σειρά αγώνων και διαδικασιών μέσα από τις γραμμές του αναρχικού χώρου είναι ένα γεγονός με ιδιαίτερο βάρος: ο σύντροφος σήκωσε στους ώμους του επιλογές αγώνα με σκοπό να αντισταθεί με όλα τα μέσα στον σάπιο κόσμο της εξουσίας, του κράτους και του κεφαλαίου. Επέλεξε να πάρει θέση μάχης, και πλέον αποτελεί ένα φωτεινό αστέρι στην ιστορία του επαναστατικού μονοπατιού.

Μετά την έκρηξη, εν μέσω μιντιάκης προπαγάνδας, το κράτος και οι διωκτικοί του μηχανισμοί ενορχηστρώνουν και εξαπολύουν το κατασταλτικό τους σχέδιο βασισμένο στον τρομονόμο 187Α με τη δεξαμενή των υπόπτων να περιλαμβάνει φίλους, οικείους, ακόμα και αγνώστους, ποινικοποιώντας τις πολιτικές, συντροφικές και φιλικές σχέσεις.Το κράτος, ως μηχανισμός τρομοκράτησης των πληθυσμών σε όλη τη γη χρησιμοποιεί τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο 187Α στοχεύοντας όσους και όσες αντιστέκονται. Ένας νόμος που είναι φτιαγμένος με τόση ασάφεια που ο τρόπος ανάγνωσής του διαχρονικά αναβαθμίζει το εκάστοτε κατηγορητήριο. Ειδικότερα, είναι από τα εργαλεία που υπάρχουν για να χτυπηθεί πρώτα η ένοπλη αμφισβήτηση του κρατικού μονοπωλίου στη βία, και έπειτα ό,τι μπαίνει στο στόχαστρο της «αντιτρομοκρατικής».

Έτσι, και σε αυτή την υπόθεση ο 187Α αναβαθμίζει το κατηγορητήριο, καθώς για μία έκρηξη με την παρουσία δύο ατόμων, δημιουργεί μία «άγνωστη οργάνωση», η οποία ενώ δεν έχει «αρχή, μέση ή τέλος», έχει «επιπλέον μέλη, άγνωστα και μη» και εν τέλει λειτουργεί σαν μία δεξαμενή με σκοπό να ποινικοποιηθεί κάθε πιθανή συντροφική ή φιλική σχέση, καθώς και να αυξήσει συνολικά το ύψος των πιθανών ποινών.

Εδώ και 1,5 χρόνο βρίσκονται προφυλακισμένα τα άτομα που διώκονται για την υπόθεση των Αμπελοκήπων. Πρώτα, συλλαμβάνονται και προφυλακίζονται ο σύντροφος Δημήτρης και η αναρχική συντρόφισσα Δήμητρα Ζαραφέτα, με μόνη εμπλοκή τους την παράδοση κλειδιών για το διαμέρισμα στο οποίο έγινε η έκρηξη. Ακολουθεί η Μαριάννα Μανουρά η οποία μετά από την παραμονή της στη ΜΕΘ, χειρουργεία και όντας πολυτραυματίας προφυλακίζεται και με ταχύτατες διαδικασίες μεταφέρεται στις φυλακές Κορυδαλλού.

Μερικές εβδομάδες αργότερα, ακολουθούν οι προφυλακίσεις, με μοναδικό «στοιχείο» τμήμα δακτυλικού αποτυπώματος πάνω σε κινητό αντικείμενο (μια σακούλα), του αναρχικού συντρόφου Νίκου Ρωμανού και του Α. Κ. Μία ακόμη γνώριμη τακτική των διωκτικών αρχών και ειδικά της «αντιτρομοκρατικής», που δεν ξεχνά τους παλιούς γνώριμους στις αρχές και τους στοχοποιεί μόνιμα.

Η δίκη για την υπόθεση των Αμπελοκήπων έχει πολλά επίδικα, ειδικά σε μία συγκυρία που το κράτος επιχειρεί να ισοπεδώσει όποια μορφή αντίστασης, πόσο δε μάλλον τις πιο μαχητικές: Να υπερασπιστούμε τη μνήμη και την επαναστατική ιστορία του Κυριάκου Ξυμητήρη. Να παλέψουμε για την επιστροφή της Μαριάννα Μανουρά, του Δημήτρη Π., της Δήμητρας Ζαραφέτα, του Νίκου Ρωμανού και του Α. Κ. δίπλα μας για τους οποίους η «αντιτρομοκρατική» έχει υφάνει το κατηγορητήριο.

Κυριάκος Ξυμητήρης ένας από μας, σύντροφος για πάντα στους δρόμους της φωτιάς
Λευτεριά στα προφυλακισμένα συντρόφια για την υπόθεση των Αμπελοκήπων
Δημήτρη, Δήμητρα Ζαραφέτα, Μαριάννα Μανουρά, Νίκο Ρωμανό και τον Α. Κ.
Τα κράτη είναι οι μόνοι τρομοκράτες

Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές και αγωνίστριες

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639441/

Κράτος, Κεφάλαιο, Πατριαρχία δολοφονούν εργάτριες. Συγκέντρωση 30/1 19.00 Μοναστηράκι | Αναρχική πρωτοβουλία F. Ascaso

επικοινωνία: f.asexcaso@espexiv.net, facebook, twitter

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 30 ΓΕΝΑΡΗ 19.00

Δεν ηταν ατύχημα, δεν έχουμε αυταπάτες-Κράτος, Κεφάλαιο , Πατριαρχία δολοφονούν εργάτριες.

Στις 26/1/2026, στη νυχτερινή βάρδια του εργοστασίου "Βιολάντα" στα Τρίκαλα, ιδιοκτησίας Τζωρτζιώτη, έκρηξη στον τομέα των φούρνων σκοτώνει 5 εργάτριες του εργοστασίου. Το συνδικάτο του κλάδου καθώς και το Εργατικό κέντρο Τρικάλων μιλούν από την αρχή για ανύπαρκτες συνθήκες ασφαλείας και παρεμπόδιση της συνδικαλιστικής παρουσίας και παρέμβασης στο εργοστάσιο (μπάτσοι και "security" της εταιρείας απαγόρευαν την είσοδο σε εκπροσώπους σωματείων). Συγγενείς των δολοφονημένων μιλούν για διαρροή υγραερίου εδώ και μέρες, απουσία ελέγχων σε μηχανήματα, ελλιπή μέτρα ασφαλείας. Γνωριμη συνθήκη για όλους και όλες μάς, που ζούμε από την εργασία μας και ξέρουμε πολύ καλά ότι τα αφεντικά αυξάνουν τα κέρδη τους μειώνοντας τα μέτρα ασφαλείας, συντήρησης των μηχανημάτων και των χώρων εργασίας. Γνωρίζουμε ότι η εντατικοποίηση της εργασίας και τα 13ωρα, ο νόμος Κεραμέως που πρόσφατα ψηφίστηκε. είναι οι προσυμφωνημένες εργοδοτικές δολοφονίες από τη μεριά του κράτους και των αφεντικών.

Δεν έχουμε λοιπόν καμία αυταπάτη για τους δολοφόνους των συναδελφισσών μας στα Τρίκαλα. Είναι αυτοί που κερδίζουν από τα ματωμένα μεροκάματα μας, από τα κάτεργα στα οποία δουλεύουμε με μισθούς που δεν βγάζουμε τον μήνα, είναι το κράτος που υποστηρίζει τα κέρδη τους αντί για τις ζωές μας.

Οι 5 εργάτριες, δεν θα αφήσουμε να γίνουν αριθμοί σε μακάβριες στατιστικές. Είναι οι συναδέλφισσες μας, είναι κομμάτι της συλλογικής μας ύπαρξης σαν Τάξη, και ο θάνατος τους είναι απόπειρα δολοφονίας όλων μας. Είναι δολοφονία του καπιταλιστικού-πατριαρχικού συστήματος, που θέλει τις εργάτριες να δουλεύουν χωρίς μέτρα ασφαλείας, σε νυχτερινές βάρδιες, στο κάτεργο του Τζωρτζιώτη (και του κάθε αφεντικού). Η συλλογική υπεράσπιση των ζωών μας ως εργατική τάξη και ευρύτερα ως κοινωνική βάση, είναι το πρώτο βήμα για την πολιτική μας συγκρότηση και την αφύπνιση της ταξικής συνείδησης. Οι δολοφονίες αυτές, δεν είναι ατυχήματα και "κακές στιγμές". Είναι η υλική αποκρυστάλλωση του ανώτερου σταδίου της επίθεσης που δεχόμαστε από το κράτος και τον καπιταλισμό: θάνατος για τα κέρδη των αφεντικών.

Η επίθεση που δεχόμαστε ως εργατική τάξη, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του ταξικού πολέμου και του αδιάκοπου κοινωνικού ανταγωνισμού, που μέσα από αυτήν αναδεικνύει την οξύτητα της διαπάλης ανάµεσα σε εµάς, που ζούµε από την εργασία µας και σε αυτούς, που κερδοφορούν από την εργασία όλων των άλλων. Η µατώµενη χρονιά που πέρασε µε 201 νεκρούς εργάτες, μας υπενθυμίζει πως οι χώροι που δουλεύουμε είναι πεδία μάχης, μεταξύ του αγώνα για ζώη ή της υποταγής στην αργή βασανιστική επιβίωση της μισθωτής σκλαβιάς. Κάθε κεκτημένο μας, πρέπει να γίνει χαράκωμα του κοινωνικού-ταξικού αγώνα, κάθε σωματείο βάσης, αναρχική/ριζοσπαστική συλλογικότητα, πρέπει να γίνει ο τρόπος οργάνωσης και να παράξει τα υλικά και πολιτικά μέσα αγώνα για την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και την αντεπίθεση των από τα κάτω.

Το μεγάλο δίλλημα παραμένει: κοινωνική επανάσταση ή καπιταλιστική βαρβαρότητα.

ΚΑΘΕ ΝΕΚΡΗ ΕΡΓΑΤΡΙΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ

ΚΑΘΕ ΧΩΡΟΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΑ ΠΕΔΙΟ ΜΑΧΗΣ

Αναρχική πρωτοβουλία αντιστασης και δράσης "Francisco Ascaso"

επικοινωνία: f.asexcaso@espexiv.net, facebook, twitter

πηγή : https://athens.indymedia.org/post/1639468/

ΣΤΙΣ ΠΟΣΕΣ ΝΕΚΡΕΣ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ, ΧΟΡΤΑΙΝΟΥΝ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ;

Κάλεσμα σε συγκέντρωση στο Μοναστηράκι, την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου στις 19:00.

Εργοστάσιο ΒΙΟΛΑΝΤΑ Τρίκαλα: 5 νεκρές εργάτριες.

Αυτό που συνέβη δεν είναι «ατύχημα», είναι ένα ακόμα καπιταλιστικό ταξικό έγκλημα με έμφυλο πρόσημο: γυναίκες εργαζόμενες, ξημερώματα, σε ένα εργοστάσιο που λειτουργεί πάνω στο φόβο, την καταστολή και την απόλυτη απαξίωση της ζωής τους.

Η εργοδοτική αυθαιρεσία, η κρατική συνενοχή μέσω της αστυνομίας και η εγκληματική αδιαφορία της Επιθεώρησης Εργασίας συνθέτουν έναν μηχανισμό που πειθαρχεί τα σώματα, σιωπά τις καταγγελίες και θυσιάζει τις εργαζόμενες στο βωμό του κέρδους. Ο καπιταλισμός δε σκοτώνει «ουδέτερα» σκοτώνει τα σώματα που εξαναγκάζει να τον συντηρούν, τα πιο ευάλωτα αυτής της κοινωνίας, γυναίκες, φτωχές, αναλώσιμες, που υποχρεώνονται να δουλεύουν χωρίς να «σηκώνουν κεφάλι».

Απέναντι σε αυτή τη βία, η απάντηση είναι ξεκάθαρη: καμία ανοχή στην εργοδοτική τρομοκρατία, καμία εμπιστοσύνη στο κράτος-προστάτη των αφεντικών, οργάνωση από τα κάτω, αλληλεγγύη και αγώνας για ζωές που να μετράνε περισσότερο από τα κέρδη, εκδίκηση για κάθε ταξική δολοφονία.

Τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά-καμιά ειρήνη με τα αφεντικά.

Το Σπίτι για την Ενδυνάμωση & τη Χειραφέτηση

Φεμινιστική Συλλογικότητα από τα Κάτω

πηγή : email που λάβαμε στις 29 Ιανουαρίου 17h