kinimatoramaημερολόγιο από/για το κίνημα

Μικροφωνική για το έγκλημα στα Τέμπη (Πανελλαδική ημέρα δράσεων)

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΙΑΝΟΥAΡΙΟΥ 2026 - ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΤΟΥ ΔΙΧΤΙΟΥ Τ57 ΓΙΑ ΤΑ ΤΕΜΠΗ

Η Ομάδα Τ57 Αλληλέγγυες/οι Αθήνας - Αδαμάκης Ιορδάνης διοργανώνει (στις 17:00) μικροφωνική στην Πλατεία Συντάγματος.

Το Δίκτυο Πόλεων Τ57, είναι μια πανελλαδική πρωτοβουλία πολιτών με στόχο τη στήριξη των οικογενειών των 57 θυμάτων του σιδηροδρομικού εγκλήματος των Τεμπών στον δύσκολο δικαστικό τους αγώνα. Οργανώθηκε στις 30/3/2025 σε Πανελλαδική Συνάντηση στην Κατερίνη, όπου πολίτες από διάφορες πόλεις, καθώς και συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι στηρίζουν και συμμετέχουν ενεργά την προσπάθεια συναποφάσισαν ότι η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ πρέπει να γίνει κεντρικό, κοινωνικό αίτημα, στους δρόμους και στα δικαστήρια. Σκοπός της δημιουργίας του είναι να διασφαλιστεί σταθερή, μαζική παρουσία έξω από το Δικαστικό Μέγαρο Λάρισας σε κάθε συνεδρίαση της δίκης, η οποία αναμένεται να διαρκέσει πολλούς μήνες. Ο συντονισμός γίνεται μέσω διαδικτυακής εφαρμογής όπου οι ομάδες από τις διάφορες πόλεις (καθεμία απ'τις οποίες φέρει το όνομα ενός από τα θύματα του εγκλήματος) οργανώνουν λεωφορεία από όλη τη χώρα και κάθε μέλος δηλώνει την πρόθεσή του να πάει τουλάχιστον μία φορά στη Λάρισα. Η φυσική παρουσία είναι πράξη συμπαράστασης και ταυτόχρονα πίεσης για να αποδοθούν ευθύνες. Βασικό μέλημα στη θέσμιση του δικτύου είναι ο αποκλεισμός κάθε ενδεχόμενου πολιτικής εκμετάλλευσης, διασφαλίζοντας ότι θα παραμείνει μια αγνή, λαϊκή και ακομμάτιστη έκφραση συμπαράστασης, και οργάνωση στη βάση της δημοκρατικής συμμετοχής, διαφάνειας και της συνδιαμόρφωσης, γι'αυτό άλλωστε δεν επιτρέπεται να συμμετέχουν πολίτες που αναπτύσσουν ενεργό δράση σε κομματικούς μηχανισμούς, πολιτευτές, δημοτικοί σύμβουλοι, συνδικαλιστές και πολιτικά πρόσωπα.

Δεν ήταν «δυστύχημα». Ήταν κρατικό έγκλημα!
Όταν μιλάμε για κρατικό έγκλημα, εννοούμε το σύνολο της χρόνιας και εγκληµατικής συνεργασίας κράτους και κεφαλαίου στην απαξίωση των Δημόσιων σιδηροδρομικών υποδομών- όχι ένα τραγικό ατομικό λάθος κάποιου σταθμάρχη, ούτε την "κακιά στιγμή". Εννοούμε ότι με την ιδιωτικοποίηση του μεταφορικού έργου παραδόθηκε στην Hellenic Train η μόνη κερδοφόρα λειτουργία, τα δρομολόγια, ενώ το κράτος κράτησε τις υποδομές και τα έξοδα συντήρησης τους, τα οποία δεν μπήκε στον κόπο να καταβάλει και έτσι άφησε τις σιδηροδρομικές υποδομές να καταρρέουν. Εννοούμε ότι οι αυτονόητοι για την εποχή αυτοµατισµοί (τηλεδικοιήση) δεν λειτούργησαν παρότι χρηματοδοτήθηκαν, ότι το κράτος προχωρούσε και σε µείωση και "διαχείριση" του προσωπικού, κάλυπτε δηλαδή μερικώς τις ανάγκες του με λίγες ρουσφετολογικές τοποθετήσεις συχνά άσχετων ατόμων σε κρίσιμες θέσεις. Εννοούμε ότι οι εργαζόμενοι προειδοποιούσαν με εξώδικα ότι το κράτος δεν συντηρούσε τις υποδοµές, ότι ακόμα και σήμερα καταγγέλλουν ότι η κατάσταση παραµένει ίδια, το ίδιο επικίνδυνη, όμως τα δρομολόγια συνέχιζαν και συνεχίζουν και τα εισιτήρια κόβονται. Αυτά δεν είναι «συμπτώσεις»· είναι πολιτικές επιλογές του κράτους και της κυβέρνησης που έβαλαν και διαρκώς βάζουν το κέρδος πάνω από τη ζωή. Αν κάτι απέδειξε το έγκλημα είναι ότι ο κυρίαρχος τρόπος διαχείρισης των βασικών υποδομών -είτε «κρατικός» με ιδιωτικούς όρους, είτε απευθείας ιδιωτικός- δεν παράγει ασφάλεια ούτε δημόσιο συμφέρον. Γι' αυτό και ο πραγματικός υπαίτιος δεν είναι ο «τελευταίος τροχός», αλλά οι δομές του κράτους και της αγοράς που γεννούν την αδιαφορία, τη διαφθορά και, τελικά, την θυσία στον βωμό του κέρδους.

Το δεύτερο κρατικό έγκλημα, η Συγκάλυψη.
Μετά το έγκλημα ήρθαν οι διαρκείς προσπάθειες συγκάλυψης του εγκλήματος και συμπληρώνεται η αλυσίδα της χειραφέτησης: από τα συμφέροντα των πολυεθνικών και του κεφαλαίου στο κράτος και από το κράτος στις δικαστικές αρχές. Η Δικαιοσύνη, όσο μένει στα χέρια όσων ελέγχουν το σύστημα, μετατρέπεται σε έναν λαβύρινθο χωρίς μίτο, επειδή το χέρι του κράτους είναι μακρύ και πάντα θα προστατεύει τα διεφθαρμένα εργαλεία/υπαλλήλους του μέσω της διαδικασίας "απονομής δικαιοσύνης" που το ίδιο ελέγχει. Και όπως ήταν αναμενόμενο, υπήρξαν θεσμικά εμπόδια: εξεταστικές που παρεμπόδισαν τη συλλογή στοιχείων, άρνηση για εκταφές και τοξικολογικές/βιοχημικές εξετάσεις, πρακτικές που στοχεύουν να κλείσουν τον φάκελο όσο πιο «ανώδυνα» γίνεται. Έτσι λειτουργεί η αστική δικαιοσύνη όταν κρίνει τους "δικούς της": προστατεύει, καθυστερεί, αποθαρρύνει, εμποδίζει, συγκαλύπτει.

Η δικαίωση των αδερφών μας και η στήριξη των συγγενών τους είναι υπόθεση που μας αφορά όλους/ες και ό,τι είναι να γίνει θα επιτευχθει με την δικη μας αλληλεγγυη, αλληλοβοηθεια και την ενεργο παρουσια!